رزوبه دادویه ملقب به ابن مقفع

در سال ۱۰۶ هجری قمری در خانواده ای زرتشتی و ایرانی از اهالی شهر جور فارس که در بصره اقامت گزیده بود ،فرزندی متولد شد که او را روزبه نام نهادند .پدر روزبه ، دادویه پارسی پیشکار خراج (مالیات) دیوان امویان بود . روزبه را که بعدها اسلام آورد ، عبدالله نامیدند و بواسطه آنکه پدرش تحت شکنجه امویان ناقص گشته بود معروف شد به «عبدالله ابن مقفع » . او به دو زبان پهلوی و عربی مسلط بود ، و در دبار خلفای اموی کاتب و منشی بود

او را تا امروز استاد بی همتای نثر عربی می نامند

روزبه کتاب‌های کلیله و دمنه، سیرت انوشیروان، خداینامک، کتاب ارسطو و... را به پارسی و عربی ترجمه نمود. در تاریخ طبرستان (جلد ۱ ص۲۶) آمده، روزی ابن‌مقفع از کنار درب آتشکده‌ای می‌گذشت و به صدای بلند این شعر را می‌خواند:

ای خانهٔ مهر، گر شدم از تو برون

با چشمی اشکبار و قلبی پرخون

سوگند به خاک درت ای درگه مهر

تن بردم و دل نهادم آنجا به درون

@PN_KFP