جنگ شروع شده بود و نادرشاه وسط نبرد با عثمانی‌ها گیر افتاده بود(احتمال بالا عثمانی‌ها بودن در اون موقعیت) ؛ دشمن تعدادش بیشتر بود و خبر رسید لشکر پشتیبانش هم در راهه. اگه اون نیرو می‌رسید، کار تموم بود.
نادر عقب نکشید. حملهٔ کور کورانه هم نکرد.
یه دستور غیرعادی داد:
«شیپور پیروزی رو بزنید.»
نه بعد از جنگ؛ وسط درگیری.
همون شیپوری که فقط وقتی می‌زنن که همه‌چیز تموم شده.
صدای شیپور به گوش نیروی کمکی دشمن رسید؛ از دور فقط دود میدان و این صدا رو شنیدن. طبق عرف جنگ، معنی‌اش روشن بود:
«ارتش خودمون شکست خورده.»
لشکر پشتیبان ایستاد. تردید افتاد. جلو نیومدن. بعضی حتی عقب کشیدن.
همون چند ساعت مکث کافی بود.
نادر فشار رو جمع کرد، روحیهٔ سپاهش بالا رفت، شک افتاد تو دل دشمن اصلی و قبل از رسیدن کمک، کار رو تموم کرد.
این حرکت به خاطر شجاعت نبود؛
به خاطر فهم ذهن آدم‌ها بود.
نادر فهمیده بود: گاهی جنگ رو قبل از شمشیر، با صدا می‌بری.

جاوید شاه


#KingRezaPahlavi
#اتحاد_ملی_ایران 🤝
🌐 خبرهای بیشتر را از اینجا دنبال کنید👇
@OmidIranAzad