چرا امیرکبیر؟ چرا شریف؟
پیمان عارف
اگرچه در اعتراضات دی‌ماه ۹۶ و آبان ۹۸ نیز نهاد دانشگاه همچون همیشه نقشی نسبتا پررنگ داشت اما بنظر می‌رسید بنابر دلایل متعدد دانشگاه دیگر نقش رهبری و پیش‌گامی در جنبش اجتماعی اعتراضی را بر عهده ندارد.
دلایل متعددی که دایره وسیعی از علل مربوط به بافت طبقاتی جنبش‌های اخیر تا فراگیر شدن و دسترسی عمومی به شبکه های اجتماعی و برجسته‌شدن بیش از پیش جایگاه رسانه به‌جای نهاد دانشگاه را در برمی‌گرفت.
اما آنچه در هفته گذشته و در واکنش به پذیرش دروغگویی و پنهان‌کاری درباره پرواز مسافربری ساقط شده از سوی حاکمیت دینی رخ داد، جنبش اجتماعی اعتراضی دیگری بود که مشخصا پای در دانشگاه و به‌ویژه دانشگاههای اصلی و مادر ایران داشت.
جنبشی که از دانشگاه امیرکبیر شروع شد و خیلی زود به دانشگاههای تهران و شریف بسط یافت و حتی دانشگاهی چون شهید بهشتی را که به‌طور سنتی جزو دانشگاههای سیاسی کشور قلمداد نمی شود، نیز دربرگرفت.
آیا این‌بار جنبش اعتراضی شهری بار دیگر از پیرامون به مرکز بازگشت و راه دانشگاه‌هایی را در پیش گرفت که عموما در چارچوب دانشگاههای طبقه متوسط قابل ارزیابی هستند؟ چه عواملی موجب شد که طبقه متوسط دوباره به صحنه اعتراضات بازگردد و بازگشت طبقه متوسط به اعتراضات چه تحولی را در «گفتار مسلط اعتراضی» رقم زد؟ اینکه گفتار اعتراضی هفته گذشته بر خلاف دو جنبش اعتراضی پیشین در ظاهر هم رنگ و بوی سلطنت‌طلبانه نداشت و از نوستالژی‌های تونل زمانی در آن خبری نبود، آیا در چارچوب همین تحول طبقاتی از پیرامون به مرکز و از طبقات فرودست به طبقه متوسط ، قابل توضیح است؟
این یادداشت به پاسخ این سوالات می‌پردازد.
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/72197
پیمان عارف
اگرچه در اعتراضات دی‌ماه ۹۶ و آبان ۹۸ نیز نهاد دانشگاه همچون همیشه نقشی نسبتا پررنگ داشت اما بنظر می‌رسید بنابر دلایل متعدد دانشگاه دیگر نقش رهبری و پیش‌گامی در جنبش اجتماعی اعتراضی را بر عهده ندارد.
دلایل متعددی که دایره وسیعی از علل مربوط به بافت طبقاتی جنبش‌های اخیر تا فراگیر شدن و دسترسی عمومی به شبکه های اجتماعی و برجسته‌شدن بیش از پیش جایگاه رسانه به‌جای نهاد دانشگاه را در برمی‌گرفت.
اما آنچه در هفته گذشته و در واکنش به پذیرش دروغگویی و پنهان‌کاری درباره پرواز مسافربری ساقط شده از سوی حاکمیت دینی رخ داد، جنبش اجتماعی اعتراضی دیگری بود که مشخصا پای در دانشگاه و به‌ویژه دانشگاههای اصلی و مادر ایران داشت.
جنبشی که از دانشگاه امیرکبیر شروع شد و خیلی زود به دانشگاههای تهران و شریف بسط یافت و حتی دانشگاهی چون شهید بهشتی را که به‌طور سنتی جزو دانشگاههای سیاسی کشور قلمداد نمی شود، نیز دربرگرفت.
آیا این‌بار جنبش اعتراضی شهری بار دیگر از پیرامون به مرکز بازگشت و راه دانشگاه‌هایی را در پیش گرفت که عموما در چارچوب دانشگاههای طبقه متوسط قابل ارزیابی هستند؟ چه عواملی موجب شد که طبقه متوسط دوباره به صحنه اعتراضات بازگردد و بازگشت طبقه متوسط به اعتراضات چه تحولی را در «گفتار مسلط اعتراضی» رقم زد؟ اینکه گفتار اعتراضی هفته گذشته بر خلاف دو جنبش اعتراضی پیشین در ظاهر هم رنگ و بوی سلطنت‌طلبانه نداشت و از نوستالژی‌های تونل زمانی در آن خبری نبود، آیا در چارچوب همین تحول طبقاتی از پیرامون به مرکز و از طبقات فرودست به طبقه متوسط ، قابل توضیح است؟
این یادداشت به پاسخ این سوالات می‌پردازد.
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/72197
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment