ـ نه داداش، به هیچ وجه رضایت نمیده. نمیدونم چیکار کنم.
ـ ایشالله درست میشه!
ـ کجا درست میشه؟
ـ داداش، سه ثانیه اول درد داره، بعدش دیگه چیزی حالیت نمیشه.
این مکالمه، گفتگوی دو زندانی محکوم به قصاص است، درست پیش از اجرای حکم اعدام. زمانی که از اوین به زندان و شکنجهگاه مشترک رجاییشهر و قزلحصار تبعید شدم، ۱۵ روز در انفرادی به سر بردم. در هفتهٔ اول در سلول انفرادی، شاهد انتقال ۱۲ زندانی محکوم به قصاص بودم. از این تعداد، ۷ نفر توانستند پیش از اجرای حکم، از اولیای دم فرصت بگیرند، اما بقیه همگی اعدام شدند.
در هفته دوم انفرادی، ۷ زندانی دیگر به سلولم منتقل شدند. در میان آنها، دو نفر کسانی بودند که قبلاً یک بار حکم اعدامشان اجرا شده بود؛ اما پس از چند لحظه آویزان ماندن، خانوادهٔ مقتول به آنها فرصت دادند و پس از انجام احیای قلبی (CPR)، دوباره زنده شدند تا بار دیگر حکمشان اجرا شود. این روند عملاً آنها را زجرکش میکرد.
این نامه را از کربلای ایران برای شما مینویسم؛ اینجا خاکی است پر از داستانهای مظلومیت، تاریخ خاموشی که صدای خود را نمییابد. من نیز قصد دارم همانند دیگر همبندیانم، در کارزار « نه به اعدام»، روز ۱۳ آذر ۱۴۰۳، شرکت کنم. از دوستانم در زندان اوین نیز تقاضا دارم به این کارزار بپیوندند تا روزنهای برای پایان دادن به این عمل قرون وسطایی ایجاد شود.
در سالها حبس و تبعید به زندانهای رجاییشهر و قزلحصار، شاهد بودهام که بیشترین اعدامها در این دو کشتارگاه انجام شده است. من مرگ دهها هموطنم را دیدهام. اما با وجود این حجم از اعدامها، نهتنها این مجازات بازدارنده نبوده، بلکه آمار جرم در ایران نه تنها کاهش نیافته، بلکه روزبهروز بیشتر هم شده است.
از همه عزیزانم میخواهم که مخالفت خود را با این مجازات غیرانسانی اعلام کنند. بدانید که این کارزار به هیچ گروه یا حزب خاصی وابسته نیست؛ هدف آن تنها نجات جان انسانهای بیشماری است که سالهاست سنگینی طناب دار را بر گردن خود احساس میکنند.
زندانیانی که به اعدام محکوم میشوند، همان لحظه صدور حکم جان خود را از دست میدهند؛ روز اجرای حکم، تنها پیکرهای نیمهجان آنهاست که به دار آویخته میشود. بیایید با هم و در کنار هم، با مخالفت با این حکم غیرانسانی، به برچیده شدن بساط آن کمک کنیم.