آنچه هست می‌شود سه ساحت را طی می‌کند. ساحت اول ساحت ِ ایده‌های کلی و خام است. آنچه در راه است هنوز شکلی ندارد. قصد و میل هست‌شدنش هست اما هنوز مانده تا شکل بگیرد که چگونه یاشد؟ به‌فرض مثال کسی می‌خواهد چیزی خلق کند که با آن راحت‌تر بنویسد چیزی مثل خودکار. او تنها قصد خلق چیزی را دارد اما هنوز نمی‌داند این چیز چگونه باید باشد. قلم‌های سنتی به او کمک می‌کنند. برای او تصویری از راه تداعی‌ها فراهم می‌آورند. پس تصاویری از راه تداعی به‌وجود می‌آیند. این‌جا ساحت تصورات است. خیال در این عالم و ساحت در کار بسیار مؤثر است. خیال است که دانه‌ی قوی تصور است. پس در ساحت تصور آن چیزی که می‌خواهد باشد اولین جسم خود را دریافت می‌کند. عینی ذهنی می‌شود، واقعیتی ذهنی. ساحت بعدی ساحت تحقق است. هرگونه تحقق فیزیکی آنچه که می‌خواهد باشد مرحله‌ای از تحقق واقعیت عینی آن چیز است. ممکن است پیش از تحقق تام و تمامش، تحقق ترسیمی پیدا کند؛ یعنی نقشه‌اش رسم شود. با این‌همه او در عالم واقع و فیزیک تحقق یافته است حال آن تحقق ترسیمی باشد یا تحقق این‌همانِ تام و تمام با خود کاملش. پس سه ساحت چیزها این سه ساحت هستند: ساحت ایده‌های خام و ناقص که حسب ضرورتی و میلی به وجود می‌آید. ساحت تصور که دست قادرش خیال است و ساحت تحقق که از تحقق ذهنی می‌آغازد تا تحقق مادی و کامل آن چیز.

5/7/95