در رثای قهرمانی به نام #مارادونا
می خواهم گریه کنم. چون جهان حقیرتر می شود هر روز...
آدم هایی که تاریخ می سازند و ساخته اند ناگهان ناپدید می شوند و این یکی دیگر فراتر از تحمل است. مرگ مارادونا مثل تمام تکه های زنده گی اش ما را مبهوت کرد. انگار او از دل رمان های سلین بیرون آمد تا ما را به زوایای مختلف بودن اش غافل گیر کند. فوتبال را از نو ابداع کند و عصیان را به جایی برساند که تن اش بیش از شصت سال حوصله ماندن نداشته باشد. مأموریتی که او داشت انجام شد، ساختن زیبایی، اشک، خنده و حسرت. با قد کوتاه و ران های درشت و موهای پرپشت اش تصمیم گرفت مقابل همه ی نظم جهان بایستد. اگر نیاز باشد هفت نفر را دریبل بزند، خطا کند، دروغ بگوید، بی اعتنا به تیم به دل رقیب بزند یا ناگهان بخشنده شود. در مواد خیالات بسازد و گاه علیه مخدر مصاحبه کند!
او در جایی که بود خود را به همان نسل طغیان ساز متصل کرد. به جان لنون، راجر واترز، وونه گات، اینفانته و بسیاری دیگر که با عصیان و زیبایی توام جهان را غافلگیر کردند. می توان كلمات فراوان درباره ی ارزش های فوتبالی او نوشت اما این تقليل اوست به یک بازیکن.
مارادونا خالق بود. در عین شکستن قواعد، ساختارهای نو می ساخت و برای همین چهره اش در حافظه ی ما بیش از هر چیز با انواع این تکه های زیبا عجین شده. حتا شکست هایش و سقوطها که این یکی از الزام های ابرقهرمان شدن است. او مرگ بیولوژیک را جا گذاشت. شاید قرار نبود به این زودی رها شود اما این آخرین پرده را هم چه باشکوه و مبهوت کننده بازی کرد. خارج از زمین مرگ بازی کرد. انگار این قرن نو چیز جذابی برای او نداشت تا به هیجان آوردش. و این همان لحظه ای ست که مانند برخی شخصیت های فیلم های امیر کاستریکا تصمیم گرفت «بمیرد»!
مگر یک ذهن شگفت چه قدر می تواند نابودی خود را به تعویق بیاندازد؟ زیبایی ساز خود اسير انهدام ناشی از زیبایی می شود و این اوج اوست. مانند جشن شکوفه های گیلاس که کوتاه است و در عین زندگی، «مرگ» را روایت می کند.
مارادونا از آغاز ساختن این حجم زیبایی مردن و تحلیل تن اش را هم آغاز کرده بود. این سرنوشت خالقان است. مانند رمان «چرم ساغری» بالزاک. به ازای هر رویا و تحقق اش چرم کوچک می شود و مارادونا رویاهای بسیاری را متعین کرد و خب بهای اش برای او مرگ بود در اوج بودن اش. جهان برای او یک فصل بیشتر نداشت و آن ابتدای بهار بود تا حدودن انتهایش. مثل رقص مرگ شکوفه گیلاس و ما که تماشاگر این رقص حیرت انگیز بودیم. به قول گزارشگر بازی باید نوشت که از «خلقت» مارادونا ممنون ایم. در روزگاری که به قول یوزف روت خداوند دیگر زیاد معجزه نمی کند، او خود «معجزه» بود...
مهدی یزدانی خرم
@renaissancetranslate
می خواهم گریه کنم. چون جهان حقیرتر می شود هر روز...
آدم هایی که تاریخ می سازند و ساخته اند ناگهان ناپدید می شوند و این یکی دیگر فراتر از تحمل است. مرگ مارادونا مثل تمام تکه های زنده گی اش ما را مبهوت کرد. انگار او از دل رمان های سلین بیرون آمد تا ما را به زوایای مختلف بودن اش غافل گیر کند. فوتبال را از نو ابداع کند و عصیان را به جایی برساند که تن اش بیش از شصت سال حوصله ماندن نداشته باشد. مأموریتی که او داشت انجام شد، ساختن زیبایی، اشک، خنده و حسرت. با قد کوتاه و ران های درشت و موهای پرپشت اش تصمیم گرفت مقابل همه ی نظم جهان بایستد. اگر نیاز باشد هفت نفر را دریبل بزند، خطا کند، دروغ بگوید، بی اعتنا به تیم به دل رقیب بزند یا ناگهان بخشنده شود. در مواد خیالات بسازد و گاه علیه مخدر مصاحبه کند!
او در جایی که بود خود را به همان نسل طغیان ساز متصل کرد. به جان لنون، راجر واترز، وونه گات، اینفانته و بسیاری دیگر که با عصیان و زیبایی توام جهان را غافلگیر کردند. می توان كلمات فراوان درباره ی ارزش های فوتبالی او نوشت اما این تقليل اوست به یک بازیکن.
مارادونا خالق بود. در عین شکستن قواعد، ساختارهای نو می ساخت و برای همین چهره اش در حافظه ی ما بیش از هر چیز با انواع این تکه های زیبا عجین شده. حتا شکست هایش و سقوطها که این یکی از الزام های ابرقهرمان شدن است. او مرگ بیولوژیک را جا گذاشت. شاید قرار نبود به این زودی رها شود اما این آخرین پرده را هم چه باشکوه و مبهوت کننده بازی کرد. خارج از زمین مرگ بازی کرد. انگار این قرن نو چیز جذابی برای او نداشت تا به هیجان آوردش. و این همان لحظه ای ست که مانند برخی شخصیت های فیلم های امیر کاستریکا تصمیم گرفت «بمیرد»!
مگر یک ذهن شگفت چه قدر می تواند نابودی خود را به تعویق بیاندازد؟ زیبایی ساز خود اسير انهدام ناشی از زیبایی می شود و این اوج اوست. مانند جشن شکوفه های گیلاس که کوتاه است و در عین زندگی، «مرگ» را روایت می کند.
مارادونا از آغاز ساختن این حجم زیبایی مردن و تحلیل تن اش را هم آغاز کرده بود. این سرنوشت خالقان است. مانند رمان «چرم ساغری» بالزاک. به ازای هر رویا و تحقق اش چرم کوچک می شود و مارادونا رویاهای بسیاری را متعین کرد و خب بهای اش برای او مرگ بود در اوج بودن اش. جهان برای او یک فصل بیشتر نداشت و آن ابتدای بهار بود تا حدودن انتهایش. مثل رقص مرگ شکوفه گیلاس و ما که تماشاگر این رقص حیرت انگیز بودیم. به قول گزارشگر بازی باید نوشت که از «خلقت» مارادونا ممنون ایم. در روزگاری که به قول یوزف روت خداوند دیگر زیاد معجزه نمی کند، او خود «معجزه» بود...
مهدی یزدانی خرم
@renaissancetranslate
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment