گزارش آسوشیتد پرس از تصاویر ماهواره ای جدید تاسیسات هسته ای ایران


بر پایه تحلیل تصاویر ماهواره‌ای منتشرشده در گزارش آسوشیتدپرس، جمهوری اسلامی ایران پس از حملات نظامی دوازده‌روزه ژوئن ۲۰۲۵ وارد مرحله‌ای از بازآرایی راهبردی شده است که محور اصلی آن نه احیای فوری ظرفیت غنی‌سازی در مقیاس پیشین، بلکه صیانت، ایمن‌سازی و پنهان‌سازی دارایی‌های هسته‌ای حساس، به‌ویژه در تأسیساتی است که پیش‌تر هدف حملات مستقیم قرار گرفته‌اند. تحولات اخیر در مجتمع هسته‌ای اصفهان به‌روشنی گویای اتخاذ رویکردی نظام‌مند برای افزایش تاب‌آوری زیرساخت‌های زیرزمینی در برابر تهدیدات آتی و کاهش قابلیت شناسایی و نفوذ آن‌هاست.
تصاویر ماهواره‌ای نشان می‌دهد دست‌کم دو ورودی تونل در دامنه کوه مجاور این مجتمع با لایه‌های جدیدی از خاک پوشانده شده‌اند؛ اقدامی که هم کارکرد انسداد فیزیکی و هم نقش پنهان‌سازی مضاعف را ایفا می‌کند. این الگو پیش‌تر نیز در رفتار مهندسی ایران مشاهده شده بود، به‌گونه‌ای که در آستانه حملات، برخی ورودی‌ها با خاک انباشته شده بودند تا سطح آسیب‌پذیری آن‌ها کاهش یابد. افزایش محسوس فعالیت ماشین‌آلات سنگین و تردد کامیون‌ها در این محدوده حاکی از تخصیص هدفمند منابع فنی و مهندسی برای تقویت این تأسیسات است.
از منظر راهبردی، این اقدامات در راستای تحقق دو هدف مکمل قابل ارزیابی است. نخست، کاهش آسیب‌پذیری در برابر حملات هوایی و تسلیحات هدایت‌شونده از طریق افزایش پوشش خاکی و استحکام سازه‌ای. دوم، فراهم‌سازی امکان نگهداری و بازیابی دارایی‌های هسته‌ای حساس در فضاهای زیرزمینی، حتی در شرایطی که دسترسی مستقیم به این فضاها محدود یا به‌طور موقت مسدود شده باشد. این دارایی‌ها شامل مقادیر قابل‌توجهی اورانیوم غنی‌شده با غنای بالا است که پیش از حملات یا هم‌زمان با آن، احتمالاً جابه‌جا یا در اعماق زمین توزیع شده‌اند.
گزارش آسوشیتدپرس همچنین حاکی از آن است که ایران در بخش‌هایی از شبکه تونلی خود از بتن فوق‌مقاوم موسوم به UHPC بهره گرفته است؛ مصالحی که برای افزایش مقاومت سازه‌ها در برابر نفوذ، انفجار و فشارهای شدید به‌کار می‌رود. با توجه به آنکه برخی از این تأسیسات در عمقی بیش از صد متر زیر سطح زمین احداث شده‌اند، ترکیب عمق قابل‌توجه و استفاده از مصالح پیشرفته، سطحی بالاتر از حفاظت و بازدارندگی پنهان را ایجاد می‌کند. از دیدگاه نظامی، چنین طراحی‌ای می‌تواند کارایی سلاح‌های سنگرشکن را محدود کرده، اثرات موج انفجار را کاهش دهد و شناسایی دقیق ساختارهای داخلی را برای بازیگران خارجی دشوارتر سازد.
در کنار اقدامات زیرسطحی، شواهد ماهواره‌ای از تداوم یا ازسرگیری فعالیت در برخی سازه‌های روی زمین نیز حکایت دارد. در یکی از ساختمان‌هایی که پیش‌تر آسیب دیده بود، سازه‌ای جدید با سقف احداث شده است. اگرچه ماهیت دقیق کاربری این بنا به‌طور علنی مشخص نیست، اما می‌تواند به‌عنوان فضای پشتیبانی فنی، انبار یا پوشش عملیاتی برای فعالیت‌های حساس مورد استفاده قرار گیرد. این اقدام یا بخشی از برنامه بازسازی زیرساخت‌ها پس از حملات ژوئن ۲۰۲۵ تلقی می‌شود، یا تلاشی برای کاهش قابلیت رصد فعالیت‌ها از طریق ابزارهای شناسایی ماهواره‌ای.
در خصوص ذخایر هسته‌ای، ارزیابی‌های نهادهای ناظر و منابع اطلاعاتی نشان می‌دهد بخش قابل‌توجهی از اورانیوم غنی‌شده با غنای بالا، که میزان آن بیش از چهارصد کیلوگرم برآورد می‌شود، همچنان در همین مجموعه‌ها نگهداری می‌شود. به‌نظر می‌رسد این مواد در فضاهای زیرزمینی عمیق دفن یا پنهان شده‌اند تا از دسترس حملات نظامی و نظارت خارجی مصون بمانند. از منظر راهبردی، این رویکرد بیانگر تلاش ایران برای حفظ یک ظرفیت بالقوه و اهرم فشار در شرایط تداوم فشارهای سیاسی، تحریمی و امنیتی است.
در مجموع، آنچه در مجتمع هسته‌ای اصفهان مشاهده می‌شود نشان‌دهنده آمادگی ایران برای مواجهه با دوره‌ای طولانی از عدم قطعیت و تنش کنترل‌شده است. تمرکز بر حفاظت و پنهان‌سازی، تعمیق و تقویت تونل‌ها، اقدامات غیرشفاف در سازه‌های سطحی و نگه‌داشت ذخایر غنی‌شده در مکان‌های سخت‌دسترس، همگی حاکی از اتخاذ راهبردی است که بیش از گسترش آشکار فعالیت‌ها، بر بقا، انعطاف‌پذیری و حفظ گزینه‌ها در محیطی پرمخاطره متمرکز است.

@zahrdaroo

https://eitaa.com/zahrdaroo/456

Comments

Be the first to add a comment