مرثیه برای آبخوانهای ویران شدهدردهه های گذشته سیاست غالب بر حکمرانی آب توسعه هرچه بیشتر پروژه سازی؛ بویژه سدسازی و سیاست غالب برکشاورزی؛ توسعه کمی با تزخودکفایی بوده است.
دربخش آب این سیاست منجر به « نابرابری سرمایه گذاری بین منابع آب وغفلت ازآبخوانها» و دربخش کشاورزی نیزمنجر به غارت منابع آب زیرزمینی تخریب آبخوانها شد.
پیامداین سیاست گذاریها نابودی اشتغال، بیکاری، فقر وتخلیه روستاها ازیکسو وازدست رفتن تعداد زیادی ازروستاهاوزمین های کشاورزی زیرپای پروژه سازان، مهاجرتهای سرگردان وحاشیه نشینی درشهرها و بطور کلی زیان همه جانبه بوده است.
اگرتعادل در سرمایه گذاری میان منابع آب ومحافظت از آبخوانها با توجه و تمرکزبرتوسعه کشاورزی پایدار،مدرن، کوچک و پربازده میشد؛ اکنون نگران خالی شدن سدهاوکاهش بارندگی وتامین آب شرب؛ نگران پیامدهای بی شمارکم آبی و مخاطرات امنیت غذایی،نگران خالی شدن روستاهاوحاشیه نشینی و گسترش آسیبهای اجتماعی و از همه مهمتر نگران فرونشست نبودیم.
بخش بزرگ مشکلات آبی اکنون ما؛ حاصل نگرش تبعیض آمیز، سوداگرانه و جاهلانه نسبت به منابع آب است که شوربختانه همچنان ادامه دارد!!
©@RuralWomenIssues