‍ اساسا هیچ من پیش ساخته ای وجود خارجی ندارد.
جستجو میان الگوهای انسانی موجود برای انطباق با خویش ، یک کار بیهوده است.
هیچ "من" پیش ساخته ای وجود ندارد.
"من" ساخته روند زمان و شیوه برخورد آگاهی ما با "من" در طول زمان است.
الگوی این "من" هر لحظه در نجواهای درونی ما ساخته می شود.
اگر نجواهای خوبی برای خودمان بسازیم ، "من" حاصل از آن نیز دلپذیر خواهد بود.
هیچگاه نمیتوانیم خویشتنی نیک بسازیم در حالی که هر لحظه در حال نجوای منفعل و خودستیز هستیم.
چگونه میتوان دائم از خود قضاوت هایی آسیبمند داشته باشیم ، بخواهیم خویشتنی سالم تحویل بگیریم.
نخستین گام برای ساختن خویشتنی دوست داشتنی باید الگوی نجوایی خود را دگرگون کنیم.
خود را بعنوان یک انسان شایسته و مفید در نجواهای خود بپذیریم و سپس چشم به راه رفتارسازی های ضمیرناخودآگاه بمانیم.
این شیوه ساختن ، به تکراری در اندازه طول عمر هر انسان نیاز دارد. باید در درازای عمر تکرار کرد. و "من" واقعی من آن چیزی است که در آخرین روز زندگی در کارنامه ام قرار میگیرد. آن روز ، روز تعریف هویت من است.
فلانی ...... بود. این تمام هویتی است که از من باقی می ماند.
فلانی ...... انجام داد.
فلانی.......نوشت.
فلانی.......باقی گذاشت.

21/6/92
امیرفریدون نصرتی
یادداشت های #فیسبوک
🆔 @inssoa1 📖