✅ امرداد ( مرداد) "بخش نخست"
#امرتات
#امردات
#امرداد
#مرداد
🔷 اَمُرداد (مُرداد)، نام هفتمین روز هر ماه و همچنین نام پنجمین ماه، در گاه شماری ایران باستان است. این نام در اوستا به ریخت " اَمُرتات"، در پهلوی به ریخت " اَمُردات" و در زبان پارسی امروزی به ریخت " اَمُرداد" یا " مُرداد" نامیده می شود.
🔶واژه اوستایی "اَمُرتات" از سه بخش( اَ + مُر + تات) درست شده است. بخش نخست یعنی " اَ "در زبان های باستانی، پیشوند منفی ساز است و در زبان پارسی امروزی به معنی "نا"، " بی" و... می باشد و در بخش نخست بسیاری از واژگان باستانی همچون اَنیران ( نا ایرانی) ، اَناهیتا ( نا آلوده و پاک)، اَنوشه ( بی مرگ)، اَکرانه ( بی کنار) و... به کار رفته است.
🔷بخش دوم " مُر" به معنی مُردن و مرگ و اما بخش سوم یعنی "تات" به طور جداگانه به کار نمی رود بلکه پسوندی است، که دلالت بر اسم مجرد مونث می نماید، چنانچه در واژه هایی همچون ارشتات (= راستی و درستی)، وَتات(= درستی)، اُوپَرَتات(= برتری) نیز به کار رفته است.
🔶 در مجموع این واژه به معنی " بی مرگی" یا " جاودانی" یا " نا میرایی"می باشد. امروزه این واژه به ریخت نادرست مُرداد به معنی مرگ و مُردن به کار می رود در صورتی که ریخت درست آن اَمُرداد به معنی جاودانی و بی مرگی است.
🔷امرداد نام یکی از بزرگترین فرشتگان( امشاسپندان) آیین زرتشت است. امشاسپندان در گات ها، کهن تربن بخش اوستا که سروده های نیایشی منسوب به خود زرتشت هستند، در شمار صفت ها و جلوه های والای اهورامزدا هستند که گِرد وجودش را فرا گرفته اند.
اما در اوستای نوین و نوشته های پهلوی این جلوه ها و صفت های والای اهورامزدا تشخص یافته و در شمار گروهی ویژه از بزرگترین فرشتگان و کارگزاران اهورایی جلوه گر شدند.
🔷امرداد در گات ها، کهن ترین بخش اوستا، یکی از صفت ها و جلوه‌های والایِ اهورامزداست و نمادِ جاودانی و بی مرگی اهورامزداست. ولی در سایر بخش های اوستا و نوشته های پهلوی فرشته نگهبان گیاهان نامیده شده است. پس بنابراین در اوستا امرداد گاهی به معنی جاودانی و بی مرگی آمده است و گاهی منظور از آن فرشته نگهبان گیاهان است.
🔶 ترس از مرگ و نابودی و وداع با هر آنچه انسان در طول سال‌های زندگی به آنان دل بسته و برای رسیدن به آنها رنج‌ها برده می‌تواند سخت و دردآور باشد. این درد و رنج و عدم شناخت از جهان دیگر و زندگی پس از مرگ، همیشه دغدغه‌ای بوده برای انسان دل بسته و فریفته جهان.
🔷رفتن به دنبال آب حیات و دست و پنجه نرم کردن با موانع بسیار غریب، آن‌گونه که در اسطوره ها آمده یا تلاش‌های واقعی جهت یافتن دارویی معجزه‌گر برای حتی دقیقه‌ای بیشتر ماندن، همه حاکی از این دلبستگی به جهان مادی است
🔶 اما مفهوم بی‌مرگی و جاودانگی که به عنوان صفت مشخصه ایزد امرداد نام برده می‌شود و از جمله پاداش‌های کردگار به صالحان است، جاودانگی و بی‌مرگی جسمانی نیست.
🔷 این نامیرا بودن نوعی جاودانگی مینوی است، تولدی همیشگی در جهانی دیگر، زندگی سرشار از شادی در بهشتی بدون درد و رنج که برای رسیدن به آن باید از آزمون زندگی و مرگ سربلند و موفق بیرون آمد. در اوستا ( یسنای ۴۵ )این بی‌مرگی و کمال به عنوان هدیه‌ای از سوی خداوند به پرهیزکاران نوید داده شده است.
ادامه دارد... .
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
#امرتات
#امردات
#امرداد
#مرداد
🔷 اَمُرداد (مُرداد)، نام هفتمین روز هر ماه و همچنین نام پنجمین ماه، در گاه شماری ایران باستان است. این نام در اوستا به ریخت " اَمُرتات"، در پهلوی به ریخت " اَمُردات" و در زبان پارسی امروزی به ریخت " اَمُرداد" یا " مُرداد" نامیده می شود.
🔶واژه اوستایی "اَمُرتات" از سه بخش( اَ + مُر + تات) درست شده است. بخش نخست یعنی " اَ "در زبان های باستانی، پیشوند منفی ساز است و در زبان پارسی امروزی به معنی "نا"، " بی" و... می باشد و در بخش نخست بسیاری از واژگان باستانی همچون اَنیران ( نا ایرانی) ، اَناهیتا ( نا آلوده و پاک)، اَنوشه ( بی مرگ)، اَکرانه ( بی کنار) و... به کار رفته است.
🔷بخش دوم " مُر" به معنی مُردن و مرگ و اما بخش سوم یعنی "تات" به طور جداگانه به کار نمی رود بلکه پسوندی است، که دلالت بر اسم مجرد مونث می نماید، چنانچه در واژه هایی همچون ارشتات (= راستی و درستی)، وَتات(= درستی)، اُوپَرَتات(= برتری) نیز به کار رفته است.
🔶 در مجموع این واژه به معنی " بی مرگی" یا " جاودانی" یا " نا میرایی"می باشد. امروزه این واژه به ریخت نادرست مُرداد به معنی مرگ و مُردن به کار می رود در صورتی که ریخت درست آن اَمُرداد به معنی جاودانی و بی مرگی است.
🔷امرداد نام یکی از بزرگترین فرشتگان( امشاسپندان) آیین زرتشت است. امشاسپندان در گات ها، کهن تربن بخش اوستا که سروده های نیایشی منسوب به خود زرتشت هستند، در شمار صفت ها و جلوه های والای اهورامزدا هستند که گِرد وجودش را فرا گرفته اند.
اما در اوستای نوین و نوشته های پهلوی این جلوه ها و صفت های والای اهورامزدا تشخص یافته و در شمار گروهی ویژه از بزرگترین فرشتگان و کارگزاران اهورایی جلوه گر شدند.
🔷امرداد در گات ها، کهن ترین بخش اوستا، یکی از صفت ها و جلوه‌های والایِ اهورامزداست و نمادِ جاودانی و بی مرگی اهورامزداست. ولی در سایر بخش های اوستا و نوشته های پهلوی فرشته نگهبان گیاهان نامیده شده است. پس بنابراین در اوستا امرداد گاهی به معنی جاودانی و بی مرگی آمده است و گاهی منظور از آن فرشته نگهبان گیاهان است.
🔶 ترس از مرگ و نابودی و وداع با هر آنچه انسان در طول سال‌های زندگی به آنان دل بسته و برای رسیدن به آنها رنج‌ها برده می‌تواند سخت و دردآور باشد. این درد و رنج و عدم شناخت از جهان دیگر و زندگی پس از مرگ، همیشه دغدغه‌ای بوده برای انسان دل بسته و فریفته جهان.
🔷رفتن به دنبال آب حیات و دست و پنجه نرم کردن با موانع بسیار غریب، آن‌گونه که در اسطوره ها آمده یا تلاش‌های واقعی جهت یافتن دارویی معجزه‌گر برای حتی دقیقه‌ای بیشتر ماندن، همه حاکی از این دلبستگی به جهان مادی است
🔶 اما مفهوم بی‌مرگی و جاودانگی که به عنوان صفت مشخصه ایزد امرداد نام برده می‌شود و از جمله پاداش‌های کردگار به صالحان است، جاودانگی و بی‌مرگی جسمانی نیست.
🔷 این نامیرا بودن نوعی جاودانگی مینوی است، تولدی همیشگی در جهانی دیگر، زندگی سرشار از شادی در بهشتی بدون درد و رنج که برای رسیدن به آن باید از آزمون زندگی و مرگ سربلند و موفق بیرون آمد. در اوستا ( یسنای ۴۵ )این بی‌مرگی و کمال به عنوان هدیه‌ای از سوی خداوند به پرهیزکاران نوید داده شده است.
ادامه دارد... .
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment