«سلام توانای گرامی

من یک کودک هفت‌ساله درون‌گرا و آرام بودم کلاس اول بودم. در محله گیشا در تهران. یکی از روزهای اول ورودم به مدرسه، وقتی زنگ خورد، مثل همیشه به آرامی و بدون عجله به سمت صف قدم برداشتم
‌
گویا چند روزی بود که برای زهرچشم‌گرفتن از بچه‌ها از نفرات آخر صف تعدادی را انتخاب می‌کردن و برای تنبیه از صف جدا می‌کردن. این بار نوبت به من رسیده بود.
‌
یک ناظم با ریش بلند مشکی و پیراهن مردانه سفید که روی شلوارش انداخته بود، من و چند نفر دیگر را با گرفتن کاپشن و با زور از صف بیرون کشید و گوشه دیوار چسباند. مراسم نظامی صبحگاهی تمام شد و همه به داخل کلاس‌ها رفتند. حیاط مدرسه خالی و خلوت شد و وحشت و سردی عمیقی تمام وجودم را فراگرفت. ناظم با صدای بلند و خشونت به ما دستور داد که به داخل دستشویی برویم. همگی وارد دستشویی شدیم. برخی از ترس به خود می‌لرزیدن و برخی از وحشت گریه می‌کردن. من هم مات و مبهوت و وحشت‌زده بودم. ناظم با همان خشونت به ما گفت کاپشن‌هایتان را در بیارید و هر کدوم داخل یکی از دستشویی‌ها برید و کف دستشویی رو با کاپشن خشک و تمیز کنین. به ما گفت تا ۱۰ دقیقه دیگه برمی‌گردم و اگر انجام نداده باشین از مدرسه اخراج میشین.
‌
این‌قدر شوک این اتفاق بزرگ بود که هرگز در اون دوران نتونستم به خانواده در موردش چیزی بگم و حتی یادم نمی‌آد وقتی ناظم برگشت دقیقا چه اتفاقی افتاد. فقط می‌دونم که تا سوم دبستان افت تحصیلی شدیدی کردم و دچار افسردگی شدم. اما در حال حاضر در رشته تحصیلی خودم یک محقق موفق هستم، با وجود این‌که خاطرات بسیار تلخ روزهای آغازین دوران تحصیل رو هرگز از یاد نخواهم برد و اون سیستم آموزشی رو هرگز نخواهم بخشید. و خشم و وحشتی که نسبت به آن موجود با چهره‌ای مبهم و تار، ریش سیاه و پیراهن سفید دارم هرگز از وجود محو نخواهد شد.»
‌
پیام ارسالی از مخاطبان

شما عزیزان هم می‌توانید تجربیات خود را از نظام آموزشی در فرم زیر بنویسید:

http://bit.ly/3dKoVSU

#مدرسه #نظام_آموزشی
#آموزش

@Tavaana_Tavaanatech