پل ارتباطی میان زیست‌شناسی و فرهنگ نیز همین گونه است. اندیشه‌گران برجسته‌ی علوم ذات بشر همواره تأکید داشته‌اند که فرآیندهای ذهنی بایستی در چند سطح تحلیل مورد بررسی قرار گیرد، و نه صرفأ در پایین‌ترین سطح. نوام چامسکی زبان‌شناس، دیوید مار از عصب‌پژوهان محاسباتی، و نیکو تینبرگن رفتارشناس، هر کدام مستقلا سطوح تحلیلی برای درک قوای ذهنی پیشنهاد کرده‌اند. این رده‌ها عبارتند از: کارکرد (در نهایت، به لحاظ تکاملی چه هدفی را برآورده می‌کند)؛ عملکرد زمان واقعی و آنی (در لحظه چگونه کار می‌کند)؛ پیاده‌سازی در قالب بافت عصبی؛ تکوین در فرد؛ و تکامل در گونه. به عنوان نمونه، زبان مبتنی بر یک گرامر ترکیبیاتی است که برای انتقال افکاری بی نهایت متنوع طراحی شده است. در سطح زمان واقعی، فرد برای استفاده از قابلیت زبانی خود، به فعل و انفعالاتی چون بازیابی از حافظه و به کارگیری قواعد زبان متکی است. زبان همچنین در شبکه‌ای از نواحی عصبی در مرکز نیمکره‌ی چپ پیاده‌سازی می‌شود که هماهنگی‌های لازم را میان حافظه، برنامه‌ریزی، معنای لغات، و گرامر برقرار می‌کند. زبان در سه سال اول زندگی فرد مسیری تکوینی طی می‌کند که طی آن آواها ابتدا نامفهومند و سپس به واژه‌ها و ترکیبیات واژه‌ها تبدیل می‌شوند و قواعدی که در طی این مسیر تکوینی به کار می‌روند در بازه‌هایی دچار خطا می‌شوند. مجراهای صوتی و مدارهای مغزی‌ای که زبان را پیاده‌سازی می کنند تغییر یافته‌ی مدارهایی هستند که در نخستی‌های ابتدایی‌تر کاربردهای دیگری داشته است، و این تغییرات به نیاکان ما امکان داده که زندگی خود را بر اساس روابط اجتماعی و بهره‌گیری از دانسته‌های دیگران پایه‌ریزی کنند. هیچ کدام از این سطوح را نمی‌توان با دیگری جایگزین کرد، اما هیچ کدام را هم نمی‌توان جدای از سطوح دیگر به کفایت درک کرد.
#لوح_سپید
برگ 80 و 81
✍️استیون پینکر

@SciBookReader
گروه کتابخوانی علمی👇
https://t.me/joinchat/AtGPR0K5wDHY3HmKKGH0zQ