حمام، لنگ و مایو!یادداشتی از علیرضا علویتبار منتشر شده در وبسایت مشق نوسالها پیش، پیشنهاد پذیرش مسئولیت مدیریتی و اجرایی را با من مطرح کردند. بعد از جنگ و برکناری آیتالله منتظری با خودم عهد کرده بودم که هیچ مسئولیتی نپذیریم و فقط فعالیتهای آموزشی و پژوهشی داشته باشم. اما، دو دلیل مرا برای پذیرش وسوسه میکرد.
اول اینکه تصورم این بود که خوب درس خواندهام و ایدهها و طرحهایی برای حل مسائل و مشکلات دارم و میتوانم در حوزه مورد بحث تحولات مثبتی ایجاد کنم. دوم اینکه پذیرش این مسئولیت، جهش قابل ملاحظهای در درآمد من ایجاد میکرد و امکانی برای تسویه بدهیها و خرید برخی کالاهای مصرفی بادوام مورد نیاز خانواده ایجاد میشد.
مدتی با خودم درگیر بودم و در نهایت، تصمیم گرفتم با یکی از دوستان که سابقه اجرایی موفقی داشت و مورد اعتماد و قبول من هم بود، مشورت کنم. وقت گرفتم و پیش او رفتم. در مورد حوزه کاری پیشنهاد شده از من پرسید. تحلیل خودم را از وضعیتاش گفتم، مشکلاتاش را دستهبندی کردم و با ریشهیابی این مشکلات اقدامات لازم را نیز برای ارتقاء وضعیت و بهبود شرایط در آن حوزه برشمردم.
شروع کرد به تعریف کردن از من و تواناییهایم. همانطور که از تعاریف او لذت میبردم، خواهش کردم که مرا در زمینه پیوستن به فعالیتهای مدیریتی و اجرایی راهنمایی کند. قبل از هر چیز از من پرسید که «یادت هست در فلان جمع گفتی که ما باید بهگونهای زندگی کنیم که در آینده شرمنده گذشتهمان نباشیم». گفتم بله. گفت هنوز هم برایت «شرم» و «آبرو» و «عزت نفس» مهم است؟ گفتم، ظاهراً بله. گفت پس دو نکته را بهصورت تمثیل برایت میگویم، آنگاه خودت تصمیم بگیر.
متن کامل مقاله در Instant Viewvrgl.ir/zaYDZ#فرهیختگان،
ندای آگاهی و آزادی