پرِ پرواز ندارم
                امّا
دلی دارم و حسرتِ دُرناها.
‌
و به هنگامی که مرغانِ مهاجر
در دریاچه‌ی ماهتاب
                         پارو می‌کشند،‌
خوشا رها کردن و رفتن!
خوابی دیگر
              به مُردابی دیگر!
‌
خوشا ماندابی دیگر 
                        به مُردابی دیگر!
خوشا ماندابی دیگر 
                        به ساحلی دیگر
                                    به دریایی دیگر!
‌
خوشا پر کشیدن، خوشا رهایی،
خوشا اگر نه رها زیستن، مردن به رهایی!
آه، این پرنده
در این قفسِ تنگ
نمی‌خواند.

احمدشاملو
دفتر: آیدا؛ درخت و خنجر و خاطره

#زن_زندگی_آزادی
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

Comments

Be the first to add a comment