تشریفات{دربار} اعلامیه ای حاضر کرده بود که ملکۀ انگلیس که بر حسب دعوت اعلیحضرتین در سر راه استرالیا در تهران توقف می کند، ناهار را در پیشگاه مبارک صرف خواهند کرد. فرمودند: این گوزها چیست که این قریب(رئیس تشریفات) در غریبی می اندازد؟ بگو مهمان ما هستند! مگر من هم فتحعلی شاه هستم که شمشیر بکشم و بگویم وای به حال روس؟ واقعاً از این طرز تفکر شاهنشاه لذت بردم. بعد مرخص شدم، سفیر آمریکا را خواستم. مطالب را به او گفتم. او یکی دو سؤال داشت که فردا به عرض برسانم. جواب خواهم داد. راجع به جنگ خاورمیانه صحبت کردیم. پرسیدم اگر روسها به این صورت اسلحه به اعراب بدهند، شما چکار خواهید کرد؟ گفت: ما هم به اسرائیل خواهیم داد. گفتم: نتیجه؟ گفت: خودمان هم نمی دانیم. به به! گفت: دو جنگ گذشته را بین اعراب و اسرائیل من چون رئیس سیا بودم، کاملاً تحت نظر داشتم و می دانم که آن هم بی نتیجه بود. ... سر شام رفتم. صحبت از جنگ بود و اینکه چطور روسها که به اعراب کمک می کنند کسی چیزی نمی گوید، ولی نسبت به آمریکا همه ایراد دارند. علیاحضرت قضاوتهای بچگانه می فرمودند. من چیزی عرض نکردم.