از او تصویری دوتکه در ذهن داریم:‌
تصویر اول، مردی است که به همه جای مملکت سر می‌کشد تا فیلم‌های بلند و کوتاه، داستانی‌ها و مستندهایش را بسازد، با سیاست و فرهنگ کشور درآمیخته، منظم می‌نویسد و ترجمه می‌کند، استودیویش را اداره می‌کند و شریک حیات و ممات فروغ فرخزاد است.

تصویر دوم، مردی است خمیده‌پشت که در آن گوشه‌ی دنیا مثل چارلز فاستر کین توی قصری درندشت می‌چرخد، از پله‌ها بالا و پایین می‌رود، گاهی مهمانی را به خانه‌ راه می‌دهد و در سایه روشن اتاق‌ها مقابلش می‌نشیند و حکم صادر می‌کند، متلک می‌گوید، تشر می‌زند، شعر می‌خواند، تکلیف معلوم می‌کند به فارسی و فرانسه و انگلیسی.

نقطه‌ی پیوند هر دو تصویر، بی‌نیازی مغرورانه‌‌ی اوست که بپسندیم یا نپسندیم به صد سال زندگی‌اش کیفیتی داد که دوست و دشمن نمی‌توانند انکارش کنند.

با شنیدن خبر درگذشتش یاد لحظه‌ای افتادم که در مستند جمعه می‌بینمت رابینسن با آن ته‌لهجه‌ی شیرازی می‌گوید: «مرگ؟ مرگ که ترس نداره.»
#حسین_معززی_نیا

@Ellinne

Comments

Be the first to add a comment