من اگر نیم نگاهی بکنم سوی بُتی، معصیت است !
تو اگر صیغه کنی جمله بتان، مرحمت است ؟

من اگر سیبی از این باغ بچینم، دزدم !
تو اگر باغ همه غصب کنی مصلحت است ؟

من اگر از در میخانه گذشتم ، نجسم !
تو اگر دود کنی نصف جهان، عافیت است ؟

من اگر شکوه کنم نزد خدا کفران است !
تو اگر تکیه زنی جای خدا ، منزلت است؟

من که در آتش حق سوخته ام، گمراهی است !
تو که جز کِذب نیاموخته ای، منزلت است؟

عاقبت سهم من سوخته جان ، نیران است
سهم آن معدن تزویر و ریا، مغفرت است؟

این ترازویِ عدالت که تو را گشته نصیب
چه کسی داده به دستت که چنین خوش جهت است

@PN_KFP