🔴نامه مشترک سهیلا حجاب و زینب جلالیان از زندان قرچک ورامین ( شهر رِی )
🔹" ما زنده از آنیم که آرام نگیریم ، موجیم که آسودگی ما ، عدم ماست "
🔹ما زندانیان سال هاست که در زندان های جمهوری وحشت ، جمهوری ترور ، جمهوری فقر که از حقوق انسانی برخوردار نبوده و در بیدادگاه های جمهوری اسلامی ، بدون داشتن وکیل محاکمه ناعادلانه شدیم .
انواع شکنجه های جسمی و روحی را متحمّل گشتیم .
از ابتدایی ترین حقوق انسانی خود ، هرگز برخوردار نبودیم.
🔹حکومت ستمگر ، بارها و بارها تحت عناوین مختلف ، با توسّل به دروغ و فریب و ریا ، تحت عنوان جلسه بازپرسی ، جلسه دادگاهی ، ما را از زندان خارج و ماه های متوالی در خانه های اَمن ، مورد بازجویی های خشن ( همراه با شکنجه ، توهین و اهانت ) قرار داد .
بازرسی های وحشتناک بدنی و غیر انسانی و استفاده از دستبند و پابند ، به شیوه های قرون وسطایی و مطابق اصول برده داری ، بخشی از رنج نامه های ماست.
🔹یعنی جنسیّت زنانه ما ، آنقدَر برای جمهوری ضدّ زن وحشت به همراه دارد که برای جا به جایی ما از محافظان متعدد ، همراه دَر قُل و زنجیر کَردن دست و پاهایمان باید استفاده شود ؟!
علی رغم این که در سیاه چاله های قرون وسطایی این افراد نگهداری می شَویم ، حتّی برای رفتن به درمانگاه یا جا به جایی بین زندان ها یا حضور در بیدادگاه ها و حضور در سالن ملاقات که البته در بیشتر موارد ما در محرومیّت از ملاقات به سَر بُرده ایم ، ما را مورد بازرسی های بی شرمانه خود قرار می دهند .مگر در سیاه چاله ها توسّط دوربین ها و مأموران سرکوبگر رصد نمی شَویم ؟!
🔹اینجانبان زینب جلالیان و سهیلا حجاب ، جمهوری اسلامی را به رسمیّت نمی شناسیم و هرگز از آن ها تقاضای مُرَخّصی ، آزادی و عفو نکَرده ایم و نخواهیم کَرد .
چرا که فردی طلب بخشش و عفو می کُند که مرتکب اشتباهی شده باشد . ما پژواک خواسته ها ، آرزوها ، حقوق مدنی و شهروندی از دست رفته مَردمان کشورمان بوده ایم.
🔹رژیم دیکتاتوری ای که ۴۱ سال است مَردم کشور ما و سرمایه های ملّی و منابع طبیعی را به اشکال مختلف به نابودی کشانده ، می بایست در پیشگاه مَردم هم عذرخواهی کُند و هم پاسخگوی تمام جنایات خود دَر دهه های مختلف باشد و هم دَر دادگاه های ملّی محاکمه گردد.
🔹بَعد از تحمّل تمام رنج ها و دردهایی که دَر سطور بالا به آن اشاره شد ، ما را به زندان شهر رِی منتقل کَردند تا به خیال خام خود ما را تنبیه کُنند ، چرا که زندان قرچک ورامین دارای بدترین وضعیّت در میان زندان های سراسر کشور هست .
🔹امّا اِی دیکتاتور ، آیا نمی دانی که دردها و رنج ها انسان ها را بزرگ تر ، مُتعالی تر ، خودساخته تر و قوی تر می کُند ؟!
ما از این که در این زندان حبس می کِشیم ، اصلاً آزرده خاطر نبوده و نیستیم.
🔹ما در این زندان با زن هایی آشنا شدیم که با اَشکال مختلف از سوء مدیریّت جمهوری اسلامی دَر امور متفاوت رنج کشیده بودند .
حضور ما دَر این مکان باعث شد ما پای صحبت کَسانی بنشینیم که بتوانیم دَر جهت اِحقاق حقوق از دست رفته زنان ، کوشاتر باشیم .
ما باید پاسخگوی تاریخ باشیم .
اگر می بینید که ما دست به اعتصاب غذا زده ایم ( برای انتقال از این زندان ) ، فقط برای مطالبه حقوق انسانی ماست .
این که به نسل حاضر و نسل های آینده بگوییم دَر هر وضعیّتی که هستید ، مطالبه گر حقوق خود باشید .
به گفته یکی از بزرگان : " اگر دَر جامعه ای زنی روزنامه خواند و از سیاست حرف زد ، به آینده آن کشور خوش بین باشید . "
🔹جالب اینجاست که رئیس قوّه قضائیّه در سخنرانی مُفَصّلی که از صدا و سیمای مِیلی پخش نمود ، اعلام کَرد که محلّ نگهداری زندانیان سیاسی می بایست جدا از جرایم عمومی باشد و با زندانیان سیاسی با احترام برخورد گردد . امّا این گفته ها فقط تبلیغات رسانه ای به همراه داشت .
چرا که در عمل به هیچ شکلی ، به آنچه که منتشر شد عمل نکَردند .
محلّی که دَر آن نگهداری می شَویم ، عملاً تبدیل به کَمپ معتادان شده !
زنان آسیب دیده از اجتماع که ابتداً می بایست درمان شوند ، سپس آموزش ببینند و دَر نهایت به آغوش اجتماع برگردند .
تأسّف بارتر این که اکثریّت زندانیانی که به اینجا وارد می شوند ، تحت عنوان جرایم فَحشاء و روابط نامشروع هستند .
این زنان به دلیل روابطات متعدد ، ناقل بیماری های عفونی ، هِپاتیت ، زَگیل تناسلی و بسیاری بیماری های دیگر می باشند و متأسّفانه سطح بهداشت زندان بسیار ضعیف و همچنین عدم رعایت حدّاقل بهداشت از سوی زندانیان ، رنج مُضاعف تری به همراه دارد.
🔹ضرب و شَتمِ: تمایلات همجنسگرایانه در میان زنان زندانی و ضرب و شَتمِ متعدد میان آنان با وسایل متعدد که برای زد و خوردها استفاده می کُنند ، احساس امنیّت جسمی و آرامش روحی ما را به مُخاطره انداخته!
ادامه دارد
1/2
@PN_KFP
🔹" ما زنده از آنیم که آرام نگیریم ، موجیم که آسودگی ما ، عدم ماست "
🔹ما زندانیان سال هاست که در زندان های جمهوری وحشت ، جمهوری ترور ، جمهوری فقر که از حقوق انسانی برخوردار نبوده و در بیدادگاه های جمهوری اسلامی ، بدون داشتن وکیل محاکمه ناعادلانه شدیم .
انواع شکنجه های جسمی و روحی را متحمّل گشتیم .
از ابتدایی ترین حقوق انسانی خود ، هرگز برخوردار نبودیم.
🔹حکومت ستمگر ، بارها و بارها تحت عناوین مختلف ، با توسّل به دروغ و فریب و ریا ، تحت عنوان جلسه بازپرسی ، جلسه دادگاهی ، ما را از زندان خارج و ماه های متوالی در خانه های اَمن ، مورد بازجویی های خشن ( همراه با شکنجه ، توهین و اهانت ) قرار داد .
بازرسی های وحشتناک بدنی و غیر انسانی و استفاده از دستبند و پابند ، به شیوه های قرون وسطایی و مطابق اصول برده داری ، بخشی از رنج نامه های ماست.
🔹یعنی جنسیّت زنانه ما ، آنقدَر برای جمهوری ضدّ زن وحشت به همراه دارد که برای جا به جایی ما از محافظان متعدد ، همراه دَر قُل و زنجیر کَردن دست و پاهایمان باید استفاده شود ؟!
علی رغم این که در سیاه چاله های قرون وسطایی این افراد نگهداری می شَویم ، حتّی برای رفتن به درمانگاه یا جا به جایی بین زندان ها یا حضور در بیدادگاه ها و حضور در سالن ملاقات که البته در بیشتر موارد ما در محرومیّت از ملاقات به سَر بُرده ایم ، ما را مورد بازرسی های بی شرمانه خود قرار می دهند .مگر در سیاه چاله ها توسّط دوربین ها و مأموران سرکوبگر رصد نمی شَویم ؟!
🔹اینجانبان زینب جلالیان و سهیلا حجاب ، جمهوری اسلامی را به رسمیّت نمی شناسیم و هرگز از آن ها تقاضای مُرَخّصی ، آزادی و عفو نکَرده ایم و نخواهیم کَرد .
چرا که فردی طلب بخشش و عفو می کُند که مرتکب اشتباهی شده باشد . ما پژواک خواسته ها ، آرزوها ، حقوق مدنی و شهروندی از دست رفته مَردمان کشورمان بوده ایم.
🔹رژیم دیکتاتوری ای که ۴۱ سال است مَردم کشور ما و سرمایه های ملّی و منابع طبیعی را به اشکال مختلف به نابودی کشانده ، می بایست در پیشگاه مَردم هم عذرخواهی کُند و هم پاسخگوی تمام جنایات خود دَر دهه های مختلف باشد و هم دَر دادگاه های ملّی محاکمه گردد.
🔹بَعد از تحمّل تمام رنج ها و دردهایی که دَر سطور بالا به آن اشاره شد ، ما را به زندان شهر رِی منتقل کَردند تا به خیال خام خود ما را تنبیه کُنند ، چرا که زندان قرچک ورامین دارای بدترین وضعیّت در میان زندان های سراسر کشور هست .
🔹امّا اِی دیکتاتور ، آیا نمی دانی که دردها و رنج ها انسان ها را بزرگ تر ، مُتعالی تر ، خودساخته تر و قوی تر می کُند ؟!
ما از این که در این زندان حبس می کِشیم ، اصلاً آزرده خاطر نبوده و نیستیم.
🔹ما در این زندان با زن هایی آشنا شدیم که با اَشکال مختلف از سوء مدیریّت جمهوری اسلامی دَر امور متفاوت رنج کشیده بودند .
حضور ما دَر این مکان باعث شد ما پای صحبت کَسانی بنشینیم که بتوانیم دَر جهت اِحقاق حقوق از دست رفته زنان ، کوشاتر باشیم .
ما باید پاسخگوی تاریخ باشیم .
اگر می بینید که ما دست به اعتصاب غذا زده ایم ( برای انتقال از این زندان ) ، فقط برای مطالبه حقوق انسانی ماست .
این که به نسل حاضر و نسل های آینده بگوییم دَر هر وضعیّتی که هستید ، مطالبه گر حقوق خود باشید .
به گفته یکی از بزرگان : " اگر دَر جامعه ای زنی روزنامه خواند و از سیاست حرف زد ، به آینده آن کشور خوش بین باشید . "
🔹جالب اینجاست که رئیس قوّه قضائیّه در سخنرانی مُفَصّلی که از صدا و سیمای مِیلی پخش نمود ، اعلام کَرد که محلّ نگهداری زندانیان سیاسی می بایست جدا از جرایم عمومی باشد و با زندانیان سیاسی با احترام برخورد گردد . امّا این گفته ها فقط تبلیغات رسانه ای به همراه داشت .
چرا که در عمل به هیچ شکلی ، به آنچه که منتشر شد عمل نکَردند .
محلّی که دَر آن نگهداری می شَویم ، عملاً تبدیل به کَمپ معتادان شده !
زنان آسیب دیده از اجتماع که ابتداً می بایست درمان شوند ، سپس آموزش ببینند و دَر نهایت به آغوش اجتماع برگردند .
تأسّف بارتر این که اکثریّت زندانیانی که به اینجا وارد می شوند ، تحت عنوان جرایم فَحشاء و روابط نامشروع هستند .
این زنان به دلیل روابطات متعدد ، ناقل بیماری های عفونی ، هِپاتیت ، زَگیل تناسلی و بسیاری بیماری های دیگر می باشند و متأسّفانه سطح بهداشت زندان بسیار ضعیف و همچنین عدم رعایت حدّاقل بهداشت از سوی زندانیان ، رنج مُضاعف تری به همراه دارد.
🔹ضرب و شَتمِ: تمایلات همجنسگرایانه در میان زنان زندانی و ضرب و شَتمِ متعدد میان آنان با وسایل متعدد که برای زد و خوردها استفاده می کُنند ، احساس امنیّت جسمی و آرامش روحی ما را به مُخاطره انداخته!
ادامه دارد
1/2
@PN_KFP
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment