حنای بی‌رنگ آدم‌های رنگارنگ
احمد زیدآبادی از چند انتقاد و مشتی فحش آن قدر آشفته است که همچون رعنا رحیم‌پور از ایران و ایرانی‌جماعت مایوس شده و از ایران دست شسته است. نومید از اصلاح ما مردمان نامتمدن در فکر رفتن به سمرقند و بخارا و حتا عراق است، اما گذرنامه ندارد و ناچار سر در گریبان می‌کند و دیگر درباره وقایع روز نظری نمی‌دهد و خود را به نوشتن کتاب مشغول می‌کند.
این که ما نومیدش کرده‌ایم، از شدت اصلاح‌ناپذیری ماست. ما کسی را از خودمان ناامید کرده‌ایم که با کشتن مهسا و نیکا و سارینا و مهرشاد و خدانور و حتا یخ‌های روی تن کیان به اصلاح رژیم امید داشت. او مدام سعی در اصلاح ما داشت تا ما اندازه حقارت او بشویم و ما هی مقاومت کردیم و حقیر نشدیم. وقتی معترض آخوند متلک‌گوی استاد حوزه و دانشگاه شدیم، نگران آبروی پیرمرد شد. وقتی لقمان و زانیار را کشتند، نگران هم‌زمانی اعدام‌شان با سفر روحانی به نیویورک و سختی علاج آن برای ظریف شد. موقعی که با چاقو به سلمان رشدی حمله کردند، نگران سواستفاده رشدی از آزادی بیان شد. نگران عمامه‌پرانی و خشونت به چند آخوند بینوا و مفلس هم شد. مقاومت مردم در برابر باتوم و ساچمه و گلوله هم خشونت عریانی بود که هر چه او گاندی‌وار تذکر داد، ما مردم حالی‌مان نشد که حمام خون راه می‌افتد و ما مقصریم که از اعتراض دست برنمی‌داریم و حکومتی اصلاح‌شدنی را ناچار می‌کنیم حمام خون راه بیندازد.
او هی تلاش کرد ما اصلاح بشویم و بفهمیم نباید آزادی بخواهیم، نباید هر حرفی را بزنیم، باید مراقب باشیم حکومت ما را بدون مقاومت سرکوب کند. و ما به سخنان مشفقانه ایشان گوش نکردیم و به جای اصلاح خودمان و قیچی کردن آرزوهایمان تا اندازه حقارت زیدآبادی‌ها، به دنبال براندازی رفتیم و فریاد زن زندگی آزادی سردادیم.
نومیدی زیدآبادی از اصلاح ما یک پیروزی است، او نه از مردم که از فریب مردم نومید شده است و این نومیدی نشانه‌ای از شکست مزدوران دست‌ساز رژیم در نقش اپوزیسیون قلابی است.
پیروزی نزدیک است.
#زن_زندگی_آزادی
✍مسعود سلطانی
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing
احمد زیدآبادی از چند انتقاد و مشتی فحش آن قدر آشفته است که همچون رعنا رحیم‌پور از ایران و ایرانی‌جماعت مایوس شده و از ایران دست شسته است. نومید از اصلاح ما مردمان نامتمدن در فکر رفتن به سمرقند و بخارا و حتا عراق است، اما گذرنامه ندارد و ناچار سر در گریبان می‌کند و دیگر درباره وقایع روز نظری نمی‌دهد و خود را به نوشتن کتاب مشغول می‌کند.
این که ما نومیدش کرده‌ایم، از شدت اصلاح‌ناپذیری ماست. ما کسی را از خودمان ناامید کرده‌ایم که با کشتن مهسا و نیکا و سارینا و مهرشاد و خدانور و حتا یخ‌های روی تن کیان به اصلاح رژیم امید داشت. او مدام سعی در اصلاح ما داشت تا ما اندازه حقارت او بشویم و ما هی مقاومت کردیم و حقیر نشدیم. وقتی معترض آخوند متلک‌گوی استاد حوزه و دانشگاه شدیم، نگران آبروی پیرمرد شد. وقتی لقمان و زانیار را کشتند، نگران هم‌زمانی اعدام‌شان با سفر روحانی به نیویورک و سختی علاج آن برای ظریف شد. موقعی که با چاقو به سلمان رشدی حمله کردند، نگران سواستفاده رشدی از آزادی بیان شد. نگران عمامه‌پرانی و خشونت به چند آخوند بینوا و مفلس هم شد. مقاومت مردم در برابر باتوم و ساچمه و گلوله هم خشونت عریانی بود که هر چه او گاندی‌وار تذکر داد، ما مردم حالی‌مان نشد که حمام خون راه می‌افتد و ما مقصریم که از اعتراض دست برنمی‌داریم و حکومتی اصلاح‌شدنی را ناچار می‌کنیم حمام خون راه بیندازد.
او هی تلاش کرد ما اصلاح بشویم و بفهمیم نباید آزادی بخواهیم، نباید هر حرفی را بزنیم، باید مراقب باشیم حکومت ما را بدون مقاومت سرکوب کند. و ما به سخنان مشفقانه ایشان گوش نکردیم و به جای اصلاح خودمان و قیچی کردن آرزوهایمان تا اندازه حقارت زیدآبادی‌ها، به دنبال براندازی رفتیم و فریاد زن زندگی آزادی سردادیم.
نومیدی زیدآبادی از اصلاح ما یک پیروزی است، او نه از مردم که از فریب مردم نومید شده است و این نومیدی نشانه‌ای از شکست مزدوران دست‌ساز رژیم در نقش اپوزیسیون قلابی است.
پیروزی نزدیک است.
#زن_زندگی_آزادی
✍مسعود سلطانی
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment