هزار نقش برآرد زمانه و نبود یکی چنان که در آیینۀ تصور ماست دیشب{در لوزان} چنان که منتظر بودم دوستم وارد شد. {علینقی}اسدی هم این جا بود. شب بسیار خوش گذشت. صبح دیر وقت از خواب برخاستیم. دوست من پس از صبحانه گفت: امروز یکشنبه است تلفنی به مادرم بکنم چون حال ندار بود. به انگلیس تلفن کرد و از آن طرف از مادرش شنید که پدرش همان دقیقه مرده است! بازی چرخ عجیب است. من پس از یک سال باید بتوانم ده روز مرخصی دلخواه بروم و به این صورت بیفتد! باری، فوری او را به لندن فرستادم و خودم تنها ماندم و تا امروز ۵۳/۵/۲۴ که قرار است برگردد، تنها ماندم، چون حوصله ولگردی ندارم. چو پیر شدی حافظ، از میکده بیرون رو رندی و خراباتی در عهد شباب اولی پریروز در یک مغازۀ این جا #دختر خوشگلی دیدم. قرار شد بیاید با من شام بخورد. سر شب تلفن کرد که نمی تواند بیاید. من هم به {اویان} Evian به قمار رفتم. گو این که #قمار را دوست ندارم ولی اتفاقاً زیاد بردم! با وصف این از #آزادی که دارم لذت میبرم. چه نعمت بزرگی است که قرقر و پرسش جلوی انسان نباشد! به مطالعۀ آفاق و انفس مشغولم و درختهای قشنگ را تماشا میکنم، اما باید بگویم که اروپا دیگر به من کیفی نمی دهد. زیرا مردم در سطح مادیِ خیلی پایین هستند، یعنی در مادیّات غوطه ورند و از معنویات هیچ خبری نیست.
📚#خاطرات_اسدالله_علم 🖌#امیر_اسدالله_علم جلد 4 & صفحۀ 210 تهران، کتاب سرا ویرایش از #علینقی_عالیخانی #یکشنبه & 1353/5/20