⭕️ رئیسی در سازمان ملل؛ آیا جمهوری اسلامی دنبال «تعامل با جهان و همسایه‌ها» است؟
📌 تزویر، دروغ و تناقض در سخنرانی رئیس جمهوری اسلامی در صحن سازمان ملل
♦️وقتی فردی مثل ابراهیم رئیسی قرار است در مجمع سازمانی بین‌المللی سخنرانی کند از همان ابتدا باید انتظار تزویر را داشته باشیم. اگر همه چیز سر جای خودش بود حضور رئیسی در سازمانی بین‌المللی می‌بایست نه در نیویورک که در دیوان بین‌المللی کیفری در لاهه باشد تا بخاطر نقشش به عنوان یکی از جانیان مستقیم کشتار ۶۷ و بسیاری سایر جنایات طولانی قوه قضائیه جمهوری اسلامی جواب پس دهد. داستان تلخ روزگار ما ایرانیان اما این است که امروز او از طرف ملت‌مان در مجمع عمومی سازمان ملل سخن می‌گوید؛ طرفه تلخ روزگار است که فردی که خودش نماد پایان همان جمهوریت نیم‌بند جمهوری اسلامی است، فردی که در روندی رئیس‌جمهور شده که با هیچ شوخی‌ای شبیه انتخابات آزاد نیست، دم از آزادی و پیشرو بودن نظام انتخاباتی می‌زند.
به سخنرانی رئیسی از چند منظر می‌توان نگاه کرد. یکی این‌که به موارد آشکار دروغ و تزویر در آن اشاره کنیم و دیگری این‌که به تناقض‌های آن تا ببینیم از لا به لای این تناقض‌ها آیا نکته‌ای در مورد سیاست‌های جمهوری اسلامی در دوره آتی (که رئیسی البته نه طراح آن‌ها است و نه حتی مجری بیشترشان) در می‌یابیم؟
رئیسی صحبت‌های خود را با صحبت از ایران به عنوان سرزمین «فرهنگ و تمدن»، «دانش و معنویت» و «استقامت و استقلال» آغاز کرد؛ با صحبت از ایرانیان به عنوان ملتی «خداپرست و میهن‌دوست، هویت‌گرا و جهان‌نگر.»
برای ایرانیان یادآوری این‌که اگر به جای جمهوری اسلامی حکومتی ملی و برخاسته از مردم سر کار بود چگونه می‌توانست همان فرهنگ و تمدن و دانش و معنویت ایرانی را به عنوان قدرتی نرم مورد استفاده قرار دهد یادآوری دردناکی است. کافی است لحظه‌ای تصور کنیم که ایران چطور می‌توانست به عنوان پیشروترین کشور منطقه قطب گردشگری باشد، کلاس‌های آموزش زبان فارسی در سراسر جهان برگزار کند و روابط بازرگانی خود را با سراسر جهان گسترش دهد. امروز اما می‌دانیم که با این‌که روسای جمهوری اسلامی هر سال در سازمان ملل از این حرف‌ها می‌زنند واقعیت جمهوری اسلامی و سیاست‌هایش چنین نیست و نمی‌تواند باشد.
با چنین آغازی جای تعجبی ندارد که رئیسی با وقاحت از آزادی به عنوان ارزشی برای دولتش بگوید و مدعی شود که «آزادی به معنی حق اندیشیدن، تصمیم‌گیری و عملکردن برای همه انسان‌ها است.» دنیا ولی معنای «آزادی» را در جمهوری اسلامی که رئیسی از بنیانگذاران قوه قضائیه‌اش بوده می‌داند: تنها حکومت جهان که در آن نیمی از مردم (زنان) مجبور به تبعیت از حجاب اجباری هستند. کشوری با این همه سابقه عمیق فرهنگی و مردمی هنردوست و فرهنگ‌دوست که در آن بربرانه‌ترین و باورنکردنی‌ترین قوانین برقرار است: از ممنوعیت نمایش ساز در صدا و سیمایش؛ تا دستگیری دختران جوان به جرم رقصیدن؛ تا ممنوعیت حضور زنان در استادیوم‌های ورزشی؛ تا امام جمعه‌هایی مثل احمد علم‌الهدی که اصل کنسرت را، حتی با همان مجوزهای وزارت ارشاد خودشان، در دومین شهر بزرگ کشور، مشهد، ممنوع می‌کنند.
ادامه مطلب...
🖌 آرش عزیزی
📌 تزویر، دروغ و تناقض در سخنرانی رئیس جمهوری اسلامی در صحن سازمان ملل
♦️وقتی فردی مثل ابراهیم رئیسی قرار است در مجمع سازمانی بین‌المللی سخنرانی کند از همان ابتدا باید انتظار تزویر را داشته باشیم. اگر همه چیز سر جای خودش بود حضور رئیسی در سازمانی بین‌المللی می‌بایست نه در نیویورک که در دیوان بین‌المللی کیفری در لاهه باشد تا بخاطر نقشش به عنوان یکی از جانیان مستقیم کشتار ۶۷ و بسیاری سایر جنایات طولانی قوه قضائیه جمهوری اسلامی جواب پس دهد. داستان تلخ روزگار ما ایرانیان اما این است که امروز او از طرف ملت‌مان در مجمع عمومی سازمان ملل سخن می‌گوید؛ طرفه تلخ روزگار است که فردی که خودش نماد پایان همان جمهوریت نیم‌بند جمهوری اسلامی است، فردی که در روندی رئیس‌جمهور شده که با هیچ شوخی‌ای شبیه انتخابات آزاد نیست، دم از آزادی و پیشرو بودن نظام انتخاباتی می‌زند.
به سخنرانی رئیسی از چند منظر می‌توان نگاه کرد. یکی این‌که به موارد آشکار دروغ و تزویر در آن اشاره کنیم و دیگری این‌که به تناقض‌های آن تا ببینیم از لا به لای این تناقض‌ها آیا نکته‌ای در مورد سیاست‌های جمهوری اسلامی در دوره آتی (که رئیسی البته نه طراح آن‌ها است و نه حتی مجری بیشترشان) در می‌یابیم؟
رئیسی صحبت‌های خود را با صحبت از ایران به عنوان سرزمین «فرهنگ و تمدن»، «دانش و معنویت» و «استقامت و استقلال» آغاز کرد؛ با صحبت از ایرانیان به عنوان ملتی «خداپرست و میهن‌دوست، هویت‌گرا و جهان‌نگر.»
برای ایرانیان یادآوری این‌که اگر به جای جمهوری اسلامی حکومتی ملی و برخاسته از مردم سر کار بود چگونه می‌توانست همان فرهنگ و تمدن و دانش و معنویت ایرانی را به عنوان قدرتی نرم مورد استفاده قرار دهد یادآوری دردناکی است. کافی است لحظه‌ای تصور کنیم که ایران چطور می‌توانست به عنوان پیشروترین کشور منطقه قطب گردشگری باشد، کلاس‌های آموزش زبان فارسی در سراسر جهان برگزار کند و روابط بازرگانی خود را با سراسر جهان گسترش دهد. امروز اما می‌دانیم که با این‌که روسای جمهوری اسلامی هر سال در سازمان ملل از این حرف‌ها می‌زنند واقعیت جمهوری اسلامی و سیاست‌هایش چنین نیست و نمی‌تواند باشد.
با چنین آغازی جای تعجبی ندارد که رئیسی با وقاحت از آزادی به عنوان ارزشی برای دولتش بگوید و مدعی شود که «آزادی به معنی حق اندیشیدن، تصمیم‌گیری و عملکردن برای همه انسان‌ها است.» دنیا ولی معنای «آزادی» را در جمهوری اسلامی که رئیسی از بنیانگذاران قوه قضائیه‌اش بوده می‌داند: تنها حکومت جهان که در آن نیمی از مردم (زنان) مجبور به تبعیت از حجاب اجباری هستند. کشوری با این همه سابقه عمیق فرهنگی و مردمی هنردوست و فرهنگ‌دوست که در آن بربرانه‌ترین و باورنکردنی‌ترین قوانین برقرار است: از ممنوعیت نمایش ساز در صدا و سیمایش؛ تا دستگیری دختران جوان به جرم رقصیدن؛ تا ممنوعیت حضور زنان در استادیوم‌های ورزشی؛ تا امام جمعه‌هایی مثل احمد علم‌الهدی که اصل کنسرت را، حتی با همان مجوزهای وزارت ارشاد خودشان، در دومین شهر بزرگ کشور، مشهد، ممنوع می‌کنند.
ادامه مطلب...
🖌 آرش عزیزی
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment