سازه سازیهای اغلب سیاسی، ضد محیط‌زیستی و فاقد مجوز تاکنون صدهاروستا، هزاران هکتارزمین‌های کشاورزی، جنگل‌ و مرتع ومیراث ملی را بلعیده است.
عرضه مداوم آب به استان‌هایی چون اصفهان، یزد، سمنان و.. درقالب طرحهای انتقال آب و سدسازی خسارت‌های بیشمار وغیرقابل جبرانی به سایر استان‌هاوارد نموده ست.
علی رغم این همه خسارت و هزینه کرد میلیاردها؛به دلیل فقدان رویکرد توسعه پایدار مدیریت مصرف وتقاضا همچنان این استان‌ها با کم‌آبی دست و پنجه نرم کرده وخواهان آب بیشتری اند!!
آبی که به قیمت تخریب چشمه ها رودها، روستاها، جنگل‌ها و زمین های کشاورزی منتقل شده و استان‌های مبدا را بامشکلات متعددی مواجه نموده ست.
شهرها وروستاهای استان‌های زاگرس نشین که مبدا این طرح‌هایند خود از کم آبی رنج برده وقربانی توزیع ناعادلانه و تصمیمات سیاسی در حوزه آب شده و نماینده ای در رأس قدرت تصمیم گیری ندارند که از حقوق شان دفاع کند.

با توجه به بحران‌های اخیر آیا وقت تغییر رویکرد حکمرانی آب؛ از سیاست عرضه مداوم به سمت مدیریت تقاضا ومصرف و پایان دادن به تخریب و قربانی کردن منابع طبیعی و روستاها و معیشت مردم فرا نرسیده است؟؟

©@RuralWomenIssues