ایده ذات بشر هرچند برای برخی از دانشمندان و دانشگاهیان هنوز ملعون و تکفیر شده است، اما نشانه‌های تغییر دیده میشود. دانشمندان، هنرمندان، پژوهشگران حوزه‌ی علوم انسانی، نظریه‌پردازان حقوق نشان داده‌اند که نسبت به ایده‌های تازه‌ای که از علوم شناختی و زیستی می‌آید مشتاقند. از سوی دیگر جنبش علم رادیکال، گرچه در فصاحت و بلاغت سنگ تمام گذاشت، در عرصه تجربه جز به یک زمین بایر نینجامید. نه شامپانزه‌ها گیاهخواران صلح‌طلبی بودند که مونتاگو میگفت و نه وراثت‌پذیری هوش صفر از آب درآمد. ضریب هوشی ماهیتی مستقل از مغز نبود، شخصیت و رفتار اجتماعی بنیان ژنتیکی داشتند، تفاوت‌های جنسیتی فرآورده‌ی محض روان-فرهنگی نبود و تناظری یک به یک میان قبایل درنده‌خو و قبایل صلح‌طلب وجود نداشت. درمقابل سوسیوبیولوژی یک هوا و هوس زودگذر نبود، در مطالعه رفتار حیوانات دیگر هیچکسی حتی نام سوسیوبیولوژی و ژن خودخواه را به میان نمیاورد چرا که اینان به بخشی از علم بدل شده‌اند.
تردیدی نیست که ذات انسان در پرتو علوم ذهن، مغز،ژن‌ها و تکامل بیش از پیش عریان خواهد شد، مسئله آن است که ما با معرفت حاصل چه خواهیم کرد؟ پیامد این پژوهش‌ها بر سر آرمان‌هایی همچون برابری،پیشرفت و مسئولیت‌پذیری و ارزشمندی انسان چه خواهد آمد؟ مخالفان علوم ذات بشر چه از اردوگاه چپ و‌ چه از راست، در این یک مورد حق دارند: اینها پرسشهای جدی و‌ مهم است. اما راه مواجهه با این پرسش‌ها، نه دامن زدن به ترس و‌نفرت، که به کارگیری خرد و منطق است.

📘#لوح_سپید
#فصل‌هفتم ص ۱۴۱
✍️استیون پینکر

@SciBookReader

گروه کتابخوانی علمی👇
https://t.me/joinchat/AtGPR0K5wDHIQWUt-2hxZQ