یک دانهتان بس است برای قبیلهای
ماییم در حصار خران طویلهای
گیریم با شما، چو مبال گرفتهای
کنّاس دستخالی بی هر وسیلهای
مائیم در نظارهی این انحطاط محض
افسردگان منتظر کنج پیلهای
باید رها کنیم که بر بادتان برند
پوسیده پرچمید، گرفتار میلهای
بر شاخ بن بریده کنون دست و پا زنید
باروتخانهای نگران فتیلهای
آنگونه میروید که گویی نبودهاید
چون گردکان پوچ، که با ضرب تیلهای
بس کینه کاشتید که فردای مرگتان
ماییم و ساز مطرب و رقص جمیلهای
دانشگاه استنفورد - بهار ۱۴۰۴
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing