... ما می‌نوشتیم تا واقعیتی را که به‌نظر می‌آمد در حال فرورفتن و غرق‌شدنی ابدی در یک فراموشی تحمیلی‌ست، در حافظه‌هامان زنده نگه داریم. این جمله‌ی «میلان کوندِرا» در کتاب _خنده و فراموشی_ به‌یادم می‌آید: «ملّت‌ها این‌گونه نابود می‌شوند که نخست حافظه‌شان را از آن‌ها می‌دزدند؛ کتاب‌هایشان را تباه می‌کنند؛ دانششان را تباه می‌کنند و تاریخشان را نیز. و بعد کسی دیگر می‌آید و کتاب‌های دیگری می‌نویسد و دانش و آموزش دیگری به آن‌ها می‌دهد و تاریخ دیگری را جعل می‌کند.»... اگر ما حافظه‌مان را از دست بدهیم، خودمان را از دست داده‌ایم. فراموشی یکی از نشانه‌های مرگ است. وقتی حافظه نداری، دیگر اصلاً انسان نیستی...
برگرفته از کتاب _روح پراگ_
نوشته‌ی ایوان كلیما
ترجمه‌ی خشایار دیهیمی
🆔 @RuralWomenIssues 🖤
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment