حوادث کارگری و سختی کار در شرایط اقلیمی تازه (تیر–مرداد ۱۴۰۵)
روایت رنجی مدام و رو به فراموشی
تنها در ۱۲ روز نخست مرداد ۱۴۰۵، دست‌کم ۱۵ کارگر حین انجام کار جان باختند و در دو هفته نخست مرداد این رقم به دست‌کم ۱۸ کارگر رسید.
بر پایه گزارش‌های وزارت بهداشت، سالانه حدود ده هزار کارگر بر اثر حوادث شغلی کشته می‌شوند.
رقمی که فعالان کارگری آن را ناشی از اهمال وزارت کار و روند خصوصی‌سازی می‌دانند. در سطح استانی، خراسان رضوی نمونه‌ای گویاست: در سال ۱۴۰۳ تعداد ۱۲۴۸ مصدوم در مشهد و ۲۴۲۲ نفر در کل استان ثبت شد که در سال ۱۴۰۴ به ۱۲۳۴ نفر در مشهد و ۲۳۹۰ نفر در استان رسیده، کاهشی جزئی که به گفته مسئولان تنها بر اساس مراجعه‌کنندگان به پزشکی قانونی است و آمار واقعی بالاتر برآورد می‌شود.
در مقیاس ملی، آمار سالانه نشان می‌دهد ۲۴٬۲۳۸ نفر بر اثر حوادث کاری مصدوم شده‌اند و سقوط از بلندی با ۹۳۱ مورد اصلی‌ترین علت مرگ کارگران بوده؛ استان تهران با ۳۶۵ مورد بیشترین تلفات را داشته است.
سختی کار در گرمای بی‌سابقه
موج گرمای مرداد ۱۴۰۴ بی‌سابقه توصیف شده: در روزهای ۷ و ۸ مرداد ۶ استان کشور به دلیل دمای بالای ۵۰ درجه و هشدار قرمز هواشناسی ادارات را تعطیل یا دورکار کردند و پیش‌تر در ۲۱ تیر نیز ادارات ۱۵ استان به همین دلیل تعطیل شده بودند.
خوزستان کانون بحران بوده:
با دمای بالای ۵۰ درجه، کارگران ساختمانی مجبور به کار شبانه شدند، اما رئیس کانون انجمن‌های کارگران ساختمانی خوزستان می‌گوید بازرسان کار بدون توجه به این شرایط صبح‌ها بازرسی می‌کنند و همین موضوع باعث قطع بیمه بسیاری از کارگران شده، به‌طوری‌که از هر ۱۰ کارگر، بیمه ۹ نفر به‌ناحق قطع شده است.
جمع‌بندی تحلیلی
داده‌ها یک الگوی دوگانه را نشان می‌دهند: از یک‌سو نهادهای دولتی (ادارات، بانک‌ها) در برابر گرمای اقلیمی تعطیل می‌شوند، از سوی دیگر کارگران بخش‌های ساختمانی و صنعتی،بدون پوشش مشابه، یا مجبور به کار شبانه در دمای کشنده‌اند یا با بازرسی‌های نامتناسب با شرایط اقلیمی، بیمه‌شان قطع می‌شود.
این شکاف میان سیاست‌گذاری اقلیمی و حمایت کارگری، به‌ویژه در استان‌های جنوبی مثل خوزستان، دقیقاً همان الگوی نابرابری ساختاری است که در تقاطع محرومیت اقلیمی و عدالت اجتماعی در جنوب تثبیت شده است.
🆔@azambahramiran
روایت رنجی مدام و رو به فراموشی
تنها در ۱۲ روز نخست مرداد ۱۴۰۵، دست‌کم ۱۵ کارگر حین انجام کار جان باختند و در دو هفته نخست مرداد این رقم به دست‌کم ۱۸ کارگر رسید.
بر پایه گزارش‌های وزارت بهداشت، سالانه حدود ده هزار کارگر بر اثر حوادث شغلی کشته می‌شوند.
رقمی که فعالان کارگری آن را ناشی از اهمال وزارت کار و روند خصوصی‌سازی می‌دانند. در سطح استانی، خراسان رضوی نمونه‌ای گویاست: در سال ۱۴۰۳ تعداد ۱۲۴۸ مصدوم در مشهد و ۲۴۲۲ نفر در کل استان ثبت شد که در سال ۱۴۰۴ به ۱۲۳۴ نفر در مشهد و ۲۳۹۰ نفر در استان رسیده، کاهشی جزئی که به گفته مسئولان تنها بر اساس مراجعه‌کنندگان به پزشکی قانونی است و آمار واقعی بالاتر برآورد می‌شود.
در مقیاس ملی، آمار سالانه نشان می‌دهد ۲۴٬۲۳۸ نفر بر اثر حوادث کاری مصدوم شده‌اند و سقوط از بلندی با ۹۳۱ مورد اصلی‌ترین علت مرگ کارگران بوده؛ استان تهران با ۳۶۵ مورد بیشترین تلفات را داشته است.
سختی کار در گرمای بی‌سابقه
موج گرمای مرداد ۱۴۰۴ بی‌سابقه توصیف شده: در روزهای ۷ و ۸ مرداد ۶ استان کشور به دلیل دمای بالای ۵۰ درجه و هشدار قرمز هواشناسی ادارات را تعطیل یا دورکار کردند و پیش‌تر در ۲۱ تیر نیز ادارات ۱۵ استان به همین دلیل تعطیل شده بودند.
خوزستان کانون بحران بوده:
با دمای بالای ۵۰ درجه، کارگران ساختمانی مجبور به کار شبانه شدند، اما رئیس کانون انجمن‌های کارگران ساختمانی خوزستان می‌گوید بازرسان کار بدون توجه به این شرایط صبح‌ها بازرسی می‌کنند و همین موضوع باعث قطع بیمه بسیاری از کارگران شده، به‌طوری‌که از هر ۱۰ کارگر، بیمه ۹ نفر به‌ناحق قطع شده است.
جمع‌بندی تحلیلی
داده‌ها یک الگوی دوگانه را نشان می‌دهند: از یک‌سو نهادهای دولتی (ادارات، بانک‌ها) در برابر گرمای اقلیمی تعطیل می‌شوند، از سوی دیگر کارگران بخش‌های ساختمانی و صنعتی،بدون پوشش مشابه، یا مجبور به کار شبانه در دمای کشنده‌اند یا با بازرسی‌های نامتناسب با شرایط اقلیمی، بیمه‌شان قطع می‌شود.
این شکاف میان سیاست‌گذاری اقلیمی و حمایت کارگری، به‌ویژه در استان‌های جنوبی مثل خوزستان، دقیقاً همان الگوی نابرابری ساختاری است که در تقاطع محرومیت اقلیمی و عدالت اجتماعی در جنوب تثبیت شده است.
🆔@azambahramiran
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment