نوشتن از پویا سخت است وقتی به چشم های سرشار از امیدش فکر می کنی ‌و همزمان تصویر بی جان غرق در خونش را به یاد می آوری. به پویا که نگاه می کنی انگار خودت را می بینی، او متعلق به نسلی است که در دوران استبداد زاده شد در نظام آموزشی استبداد زده پرورش یافت، جلوی برنامه های مغزشویی سیمای میلی مشق شبهایش را نوشت اما در پایان آن چیزی نشد که تفکر استبدادی با هزینه بودجه های نجومی انتظارش را داشت. هیچکدام از ما آن چیزی نشدیم که آنها می خواستند حتی بچه های خودشان‌هم راه دیگری را پیش گرفتند. همه ما با خلاقیت راه های نجات خودمان را پیدا کردیم. فردوسی و حافظ و سعدی و مولانا چراغ راهمان شدند، یلدا و چهارشنبه سوری و نوروز نگذاشتند افکار مسمومشان روزگارمان را سیاه کند.
ما بارها فریب خوردیم، تحقیر شدیم، سرخورده شدیم و‌شکست خوردیم اما هربار نیرومند تر و آگاه تر از پیش سربرآوردیم و شاید بیراه نباشد که بگوییم پویا نماد رشد و شکوفایی ما است.
پویا جان تو بهترین دوستم بودی و دنیایی از خاطرات با تو در قلبم جاودانه خواهد ماند.
مطمئن باش راه و نامت جاودان خواهد ماند.
.
متن فوق را پدر پویا بختیاری، روز گذشته در صفحه‌ی اینستاگرام خود به اشتراک گذاشت.

نویسنده‌ی متن یکی از دوستان پویا است.


#پویا_بختیاری #دادخواهی #کمپین_دادخواهی #آبان۹۸ #نظام_آموزشی

@Tavaana_TavaanaTech