♦️یک شرکت آمریکایی لباسی به بازار عرضه کرده است که قرار است یک ماه بدون شستشو روی تن خریدار دوام بیاورد بدون آنکه بو بگیرد.
شرکت هرک‌لئون (HercLéon) مدعی شده است در پارچه این بلوز هفت عامل مقابله‌کننده با بو به کار رفته است: مس، نقره، روی، طلا، خاکستر آتشفشانی و دو ماده‌ای که ترکیبشان محرمانه مانده است. بااین‌حال، ادعای ۳۰ روز استفاده بدون شست‌وشو با آزمایش مستقل و عمومی تایید نشده و اهمیت این خبر، بیش از خود پیراهن، به استفاده روزافزون از فلزات در صنعت نساجی بازمی‌گردد.
منسوجات ضدباکتری سال‌هاست در لباس‌های ورزشی، جوراب، پوشاک بیمارستانی، ملحفه و پانسمان‌های پزشکی به کار می‌روند. پارچه، به دلیل تماس با بدن و جذب گرما و رطوبت، می‌تواند محیطی مناسب برای تکثیر برخی میکروارگانیسم‌ها باشد. خود عرق تازه معمولا بوی شدیدی ندارد؛ بوی نامطبوع زمانی ایجاد می‌شود که باکتری‌های سطح پوست ترکیبات موجود در عرق و چربی را تجزیه می‌کنند؛ بنابراین، کاهش فعالیت باکتری‌ها می‌تواند شکل‌گیری بو را به تعویق بیندازد.
نقره، مس و ترکیبات روی از مهم‌ترین مواد معدنی مورد استفاده در این حوزه‌اند. این مواد ممکن است به شکل رشته فلزی بسیار نازک، ذرات تثبیت‌شده در پلیمر، پوشش سطحی یا نانوذرات به پارچه افزوده شوند.
فناوری‌های ضدبو به‌طور کلی از دو مسیر کار می‌کنند: برخی مانع رشد میکروب‌ها می‌شوند و برخی دیگر مولکول‌های بو را جذب، محصور یا تجزیه می‌کنند. نقره و مس بیشتر در گروه نخست قرار می‌گیرند؛ موادی مانند زئولیت، کربن فعال و برخی پلیمرها در گروه دوم.
بااین‌حال، «بدون بو» با «تمیز» یکسان نیست. حتی اگر رشد باکتری‌ها مهار شود، لباس همچنان چربی پوست، نمک عرق، سلول‌های مرده، گردوغبار و مواد حساسیت‌زا را در خود جمع می‌کند؛ بنابراین، ادعای امکان پوشیدن یک پیراهن به مدت ۳۰ روز نباید به توصیه‌ای عمومی برای کنار گذاشتن شست‌وشو تبدیل شود.
@indypersian
شرکت هرک‌لئون (HercLéon) مدعی شده است در پارچه این بلوز هفت عامل مقابله‌کننده با بو به کار رفته است: مس، نقره، روی، طلا، خاکستر آتشفشانی و دو ماده‌ای که ترکیبشان محرمانه مانده است. بااین‌حال، ادعای ۳۰ روز استفاده بدون شست‌وشو با آزمایش مستقل و عمومی تایید نشده و اهمیت این خبر، بیش از خود پیراهن، به استفاده روزافزون از فلزات در صنعت نساجی بازمی‌گردد.
منسوجات ضدباکتری سال‌هاست در لباس‌های ورزشی، جوراب، پوشاک بیمارستانی، ملحفه و پانسمان‌های پزشکی به کار می‌روند. پارچه، به دلیل تماس با بدن و جذب گرما و رطوبت، می‌تواند محیطی مناسب برای تکثیر برخی میکروارگانیسم‌ها باشد. خود عرق تازه معمولا بوی شدیدی ندارد؛ بوی نامطبوع زمانی ایجاد می‌شود که باکتری‌های سطح پوست ترکیبات موجود در عرق و چربی را تجزیه می‌کنند؛ بنابراین، کاهش فعالیت باکتری‌ها می‌تواند شکل‌گیری بو را به تعویق بیندازد.
نقره، مس و ترکیبات روی از مهم‌ترین مواد معدنی مورد استفاده در این حوزه‌اند. این مواد ممکن است به شکل رشته فلزی بسیار نازک، ذرات تثبیت‌شده در پلیمر، پوشش سطحی یا نانوذرات به پارچه افزوده شوند.
فناوری‌های ضدبو به‌طور کلی از دو مسیر کار می‌کنند: برخی مانع رشد میکروب‌ها می‌شوند و برخی دیگر مولکول‌های بو را جذب، محصور یا تجزیه می‌کنند. نقره و مس بیشتر در گروه نخست قرار می‌گیرند؛ موادی مانند زئولیت، کربن فعال و برخی پلیمرها در گروه دوم.
بااین‌حال، «بدون بو» با «تمیز» یکسان نیست. حتی اگر رشد باکتری‌ها مهار شود، لباس همچنان چربی پوست، نمک عرق، سلول‌های مرده، گردوغبار و مواد حساسیت‌زا را در خود جمع می‌کند؛ بنابراین، ادعای امکان پوشیدن یک پیراهن به مدت ۳۰ روز نباید به توصیه‌ای عمومی برای کنار گذاشتن شست‌وشو تبدیل شود.
@indypersian
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment