اگر جهان فاقد معناست، پس چرا تعداد كسانى كه اين «فقدان» را در مىيابند اين همه قليل است؟
پاسخ تلويحى آلبر كامو اين است كه آدمها ماهرانه و مصرّانه خودشان را در باب ماهيت «واقعى» جهان فريب مىدهند.
آدمها صحنهى زندگىشان را با معناهاى «جعلى» دكور مىكنند و اين هنر را در خود مىپرورانند كه زياد عميق نشوند. چنان سرگرم ايفاى نقشهاى روزانهشان در كار همسرى، پدرى، مادرى، دوستى، شغلى و غيره مىشوند كه ديگر نمىتوانند پوچى را ببينند.
برخاستن از خواب، تراموا، چهار ساعت در اداره، غذا، تراموا، چهار ساعت كار، خواب، و دوشنبه، سهشنبه، چهارشنبه، پنجشنبه، جمعه، همه با همان آهنگ.
اما پيش مىآيد كه دكور فرو بريزد. يك روز «چرا» سر بلند مىكند و همه چيز در خستگى و ملال آغاز مىشود.
«فلسفه کامو»
ریچارد کمبر
@renaissancetranslate