📝 لابی ها و لُژهای فمینیستی

از سال ها پیش تشکیلات هایی سازماندهی شده در تلاشند تا جریاناتی فمینیسمی را ایجاد، بولد و صاحب رسانه  کنند.

این را میتوان به وضوح در سیاست های اهدای جوایز بین المللی همچون جایزه صلح نوبل به فمینیست هایی چون نرگس محمدی، صادرات و به سرعت صاحب رسانه کردن فمینیست هایی چون مسیح علینژاد، تریبون دادن های سفارشی به فمینیست های سطح پایینی چون مریم نمازی، حمایت های حقوقی بین المللی از فمینیست هایی چون شیرین عبادی، اپوزیسیون تراشی داخلی از فمینیست هایی چون فائزه هاشمی، هنرمند سازی از فمینیست هایی چون ترانه علیدوستی، تهمینه میلانی و ... و بسیاری از حمایت های سیاسی، رسانه ای، اقتصادی و ... از فمینیست های نفوذی در اوپوزیسیون همچون لیلا حسین زاده، بهاره هدایت و ... .

متأسفانه چون برخی از این ها، ابتدا با ظاهرسازی هایی مثل حمایت از حقوق بانوان فعالیت خود را پوشش می دهند، ممکن است خطر فمینیسم چندان احساس نشود مگر هر از گاهی افرادی مثل مهدیه گلرو، شیوا نظرآهاری و ... تقیه را کنار گذاشته و رسماً از انتشارات و خانه فمینیست ها، تربیت نسل های فمینیست، رهبری کمپین ها و اسطوره هایشان پرده برداری کنند.