ایران هیچ دوره ای به اندازه حمله مغول سقوط نکرد؛ بقول آن مرد بخارایی"آمدند و کندند و سوختند و کشتند و بردند و رفتند" اما روحیه ایرانی هرگز نمرد؛ مولانایی داشت که ناامید نشد و سرود

برهمگان گر ز فلک زهر ببارد همه ش
من شکر اندر شکر اندر شکر اندر شکرم

یک بیت مولانا برای با انگیزه ماندن؛ برای زنده ماندن؛ به امید فردایی بهتر کافی است.
مرد بخارایی جمله اش دردناک ولی کلمه پایانی او امید بخش است؛ نگفت "ماندند"؛ گفت " رفتند"؛ بله؛ ناهنجاری ماندنی نیست؛ خواهد رفت.
@designmanufacturing