برای من نمادین ترین بنای ایرانی طاق کسری است با اینکه خارج از ایران است. اگر ایران و تاریخش رو بخوایم در کالبد معماری تجسم ببخشیم طاق کسری است. حتی تخت جمشید هم نیست که به نظرم خیلی اشرافی و دور از دسترس به نظر میاد چه مصالح چه ساخت و چه نقشه اش.مدائن به ما نزدیکتره به روحیات،تاریخ،زیست، از خشت و کاهگل و قوس و انحنا و سادگی است،فروتن و باشکوه و محزون است.نمیشود با دیدنش غمگین نشد.
امروز که گم شده در متروپولیسی تپیده زیر مازوت هستیم، در کنجی از چگالی ناامیدی از آینده خویش و میهن، خیره به آسمان گوگردی، چشم انتظار باران و باد،ناگهان خبر فرو ریزی بخشی از ایوان کسری آمد،تو گویی بنا زنده است این غریب جدا افتاده، و در همدردی با سرزمین است، استعاره ای از حال و روز میهن را بر کالبد خود نقش میزند،عزاداری میکند،به خیالم رسید سرنوشت ما به آن بنا اتصالی ابدی دارد آینه بقای ماست و ویرانی او هرآینه وعده و نفیری از ویرانی ما خواهد بود.
ما بارگه ِ دادیم این رفت ستم بر ما
بر قصر ِ ستم‌کاران تا خود چه رسد خذلان
گوئی که نگون کرده‌ست ایوان ِ فلک‌وش را
حکم ِ فلک ِ گردان؟ یا حکم ِ فلک‌گردان؟

✍امید حنیف

@designmanufacturing