در روز ۴ امرداد ماه ۱۳۴۱، شاهنشاه آریامهر به دعوت رسمی محمدظاهرشاه پادشاه افغانستان، از تهران به کابل پرواز کردند و مورد پیشباز پادشاه افغانستان و سران و بلندپایگان این کشور قرارگرفتند.
شاهنشاه در میهمانی ضیافت محمدظاهر شاه چنین گفتند:
«هیچ ایرانی در کشور افغانستان و هیچ افغانی در کشور ایران، نمی‌تواند خود را خارجی محسوب دارد یا احساس دوری از وطن کند، زیرا روابط و علایقی که دو ملت و دو کشور ما را از لحاظ زبان و ادبیات و تاریخ و سنن مشترک بهم پیوسته از استوارترین علایقی است که تاکنون وجود داشت است»
و در مجلس ملی افغانستان چنین گفتند:
«آرزوی صمیمانه ما این است که هر چه زودتر خلع سلاح عمومی در دنیا تحقق یابد و کابوس نفاق و شفاق و این وحشت نابودی که بشر را فراگرفته است برای همیشه از جهان رخت بربندد، ولی تا روزی که این آرزو به عمل بپیوندد هر کشوری وظیفه دارد که منافع خود را حفظ کند و از آزادی و استقلال خود دفاع نماید و ما به هیچوجه نمی‌توانیم به خود اجازه سستی و فتور در این راه بدهیم.»
و در استادیوم ورزشی کابل:
«وظیفه ما در حال و آینده این است که این احساسات عمیق و طبیعی و ریشه دار ملی و تاریخی را روز به روز قوی تر و نزدیک تر کنیم تا با هم در راه حفظ منافع عالیه کشورهای خود و حتی منافع عالیه منطقه جغرافیایی خود بکوشیم.»
این بود آنچه شاهنشاه ایران و پادشاه افغانستان برای صلح و خوشبختی و رفاه کشور و ملت خود در سر داشتند؛ و این بود مسیری که خاورمیانه - به رهبری داهیانه شاهنشاه آریامهر - داشت در آن قدم میگذاشت. پس از این دو مرد، و پس از دوران درخشان پادشاهی در دو کشور، نه ایران و نه افغانستان، رنگ آرامش و نشاط را ندیدند!
دو سرزمین و دو ملت که در دوران پادشاهی و پادشاهان، دوست و برادر بودند؛ و در دوران جمهوری، دشمن خونی یکدیگر!
توجه: این مطلب، به معنای دفاع از مهاجرت غیر قانونی اتباع بیگانه و مهاجران غیر قانونی نیست ریشه های فرهنگی همدیگر را فراموش نکنید همه کشورهای منطقه باید زیر چتر فرهنگی ایران باشد
#ایران_رو_پس_میگیریم
#جاوید_شاه
#KingRezaPahlavi
#Pahlavi4Iran
#MEPeacewithPahlavi
@PN_KFP
شاهنشاه در میهمانی ضیافت محمدظاهر شاه چنین گفتند:
«هیچ ایرانی در کشور افغانستان و هیچ افغانی در کشور ایران، نمی‌تواند خود را خارجی محسوب دارد یا احساس دوری از وطن کند، زیرا روابط و علایقی که دو ملت و دو کشور ما را از لحاظ زبان و ادبیات و تاریخ و سنن مشترک بهم پیوسته از استوارترین علایقی است که تاکنون وجود داشت است»
و در مجلس ملی افغانستان چنین گفتند:
«آرزوی صمیمانه ما این است که هر چه زودتر خلع سلاح عمومی در دنیا تحقق یابد و کابوس نفاق و شفاق و این وحشت نابودی که بشر را فراگرفته است برای همیشه از جهان رخت بربندد، ولی تا روزی که این آرزو به عمل بپیوندد هر کشوری وظیفه دارد که منافع خود را حفظ کند و از آزادی و استقلال خود دفاع نماید و ما به هیچوجه نمی‌توانیم به خود اجازه سستی و فتور در این راه بدهیم.»
و در استادیوم ورزشی کابل:
«وظیفه ما در حال و آینده این است که این احساسات عمیق و طبیعی و ریشه دار ملی و تاریخی را روز به روز قوی تر و نزدیک تر کنیم تا با هم در راه حفظ منافع عالیه کشورهای خود و حتی منافع عالیه منطقه جغرافیایی خود بکوشیم.»
این بود آنچه شاهنشاه ایران و پادشاه افغانستان برای صلح و خوشبختی و رفاه کشور و ملت خود در سر داشتند؛ و این بود مسیری که خاورمیانه - به رهبری داهیانه شاهنشاه آریامهر - داشت در آن قدم میگذاشت. پس از این دو مرد، و پس از دوران درخشان پادشاهی در دو کشور، نه ایران و نه افغانستان، رنگ آرامش و نشاط را ندیدند!
دو سرزمین و دو ملت که در دوران پادشاهی و پادشاهان، دوست و برادر بودند؛ و در دوران جمهوری، دشمن خونی یکدیگر!
توجه: این مطلب، به معنای دفاع از مهاجرت غیر قانونی اتباع بیگانه و مهاجران غیر قانونی نیست ریشه های فرهنگی همدیگر را فراموش نکنید همه کشورهای منطقه باید زیر چتر فرهنگی ایران باشد
#ایران_رو_پس_میگیریم
#جاوید_شاه
#KingRezaPahlavi
#Pahlavi4Iran
#MEPeacewithPahlavi
@PN_KFP
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment