بعد از چهل سال کار و زحمت و رنج هر بازنشسته ای باید در آرامش ورفاه نقش پدر وپدر بزرگ را در آعوش گرم خانواده بسر ببرد ونه در سرمای زمستان در کف خیابان در غم روزی امروز واینده خود ونسلهای اینده باشد وفریادش هم بگوش کسی جز خودشان نرسد .
این نتیجه اعتماد یک ملت به قشری است که با سواستفاده از اعتقادات ومذهب ملتی به کاخ نشینی رسیدند وخانوادهای آنها در سواحل امن کشورهای آزاد با ثمره رنج ملتی براحتی روزگار را بخوشی می گذرا نند .وخود را ژن برتر از مردم وزرنگ می نامند و هشتاد میلیون ایرانی را مقصر فقر و نداری و گرفتاری خود واینکه خودشان چنین می خواستند وهنوز هم مقاومت میکنند تا حاکمان کاخهای آنچنانی بنا کنند .