کانچه ز من دوست گرفتی بگیر
داستانی از امیر خسرو دهلوی
تاجوری از سر قصر بلند/ پیش و پس شهر نظر می‌فکند- دید بتی در ته دیوار قصر/ زهره‌شکاف همه خوبان عصر- شاه که آن دید قرارش نماند/ قاعدۀ صبر به کارش نماند- گرم فرستاد پیامی برو/ تا فکند دست به کامی درو- کرد بت از پاکی دامان خویش/ دامن خود پردۀ سامان خویش- رفت پس پرده بسی گفتگوی/ کام نیامد به سوی کام جوی- شه که شدش پردۀ دل چاک‌چاک/ پرده برانداخت ز بیم هلاک- گفت به خادم که شد از بارگاه/ برده کشانش به شبستان شاه- گفت صنم کای ملک روزگار/ تاجوران را به گدایان چه کار- چیست درین تن که به چشمت نکوست/ کز کشش سینه گرفتیش دوست- کرد ملک دیدۀ حسرت پر آب/ گفت دو چشم تو ز من برد خواب- رفت پری چهره به کنجی درون/ کرد به انگشت دو دیده برون- داد به خادم که بگو با امیر/ کانچه ز من دوست گرفتی بگیر- خادم از آن حال که شه را نمود/ گشت ز سوزش سر شه پر ز دود- از عمل خود به خجالت نشست/ کرد رها دامن پاکش ز دست- ای که تویی دیدۀ خسرو به نور/ باش برین گونه به عصمت صبور
داستانی که خواندید، حکایتی‌ست از کتاب مطلع‌الانوار امیرخسرو دهلوی شاعر گران‌سنگ فارسی زبان شبه قارۀ هند. سالیانی پیش نزدیک میدان انقلاب اهل عمل و بخیه‌ای مطلع‌الانوار چاپ مسکو امیر خسرو به دست راهم را گرفت که ببین و بخر. کتاب چنان تمیز و شکیل بود که دلم را برد. خاصه که نخوانده و ندیده بودمش. جلد سفید شیری سخت و برگه‌های تمیز، همان‌جا روبروی سینما کتاب را ورق زدم و این حکایت را خواندم. چنان حالم دگرگون شد که فکر کردم این عروس که حالا بر سربازارش آورده‌اند از خانه و کاشانه‌ی کسی به زور درآورده‌اند کتاب را نگرفتم و راه افتادم. شعر چون آتشی سرخ در سینه‌ام ماند تا الان که یافتمش. شما هم بخوانید.
به‌عمد و قصد مصرع‌ها را پشت سرهم نوشتم که داستان را دریابید.
@andaromidvari
داستانی از امیر خسرو دهلوی
تاجوری از سر قصر بلند/ پیش و پس شهر نظر می‌فکند- دید بتی در ته دیوار قصر/ زهره‌شکاف همه خوبان عصر- شاه که آن دید قرارش نماند/ قاعدۀ صبر به کارش نماند- گرم فرستاد پیامی برو/ تا فکند دست به کامی درو- کرد بت از پاکی دامان خویش/ دامن خود پردۀ سامان خویش- رفت پس پرده بسی گفتگوی/ کام نیامد به سوی کام جوی- شه که شدش پردۀ دل چاک‌چاک/ پرده برانداخت ز بیم هلاک- گفت به خادم که شد از بارگاه/ برده کشانش به شبستان شاه- گفت صنم کای ملک روزگار/ تاجوران را به گدایان چه کار- چیست درین تن که به چشمت نکوست/ کز کشش سینه گرفتیش دوست- کرد ملک دیدۀ حسرت پر آب/ گفت دو چشم تو ز من برد خواب- رفت پری چهره به کنجی درون/ کرد به انگشت دو دیده برون- داد به خادم که بگو با امیر/ کانچه ز من دوست گرفتی بگیر- خادم از آن حال که شه را نمود/ گشت ز سوزش سر شه پر ز دود- از عمل خود به خجالت نشست/ کرد رها دامن پاکش ز دست- ای که تویی دیدۀ خسرو به نور/ باش برین گونه به عصمت صبور
داستانی که خواندید، حکایتی‌ست از کتاب مطلع‌الانوار امیرخسرو دهلوی شاعر گران‌سنگ فارسی زبان شبه قارۀ هند. سالیانی پیش نزدیک میدان انقلاب اهل عمل و بخیه‌ای مطلع‌الانوار چاپ مسکو امیر خسرو به دست راهم را گرفت که ببین و بخر. کتاب چنان تمیز و شکیل بود که دلم را برد. خاصه که نخوانده و ندیده بودمش. جلد سفید شیری سخت و برگه‌های تمیز، همان‌جا روبروی سینما کتاب را ورق زدم و این حکایت را خواندم. چنان حالم دگرگون شد که فکر کردم این عروس که حالا بر سربازارش آورده‌اند از خانه و کاشانه‌ی کسی به زور درآورده‌اند کتاب را نگرفتم و راه افتادم. شعر چون آتشی سرخ در سینه‌ام ماند تا الان که یافتمش. شما هم بخوانید.
به‌عمد و قصد مصرع‌ها را پشت سرهم نوشتم که داستان را دریابید.
@andaromidvari
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment