کمک های مالی کوچک = تأثیرات بزرگ توانمندسازی زنان محلی برای صید پایدار در ترکیه
✍مهتا بذرافکن
ماهیگیری درمقیاس کوچک درطول تاریخ در بیشتر مناطق ساحلی ترکیه بویژه در سواحل مدیترانه جنوبی فعال بوده است. دراین مناطق شیلات منبع مهمی برای امرار معاش جوامع محلی است. در ترکیه، ماهیگیری به طورسنتی یک حوزه مردانه تلقی شده ودرنتیجه، بسیاری از مشارکت‌های زنان دربخش شیلات بخشی از کارخانگی محسوب شده و از آمارهای رسمی ارزش‌گذاری حذف می شوند.
درسال 2009، SGP وانجمن تحقیقات زیر آب، باایجاد مناطق ماهیگیری ممنوع در منطقه حفاظت شده دریایی خلیج Gökovaبا آموزش مشارکت فعال زنان برنامه نجات اکوسیستم از صید بیش از حد وناپایدار آغاز نمود.
زنان دراین مناطق به دلیل اینکه به عنوان ماهیگیران فعال به حساب نمی آیند در زمینه مسائل ماهیگیری نیز درمقیاس کوچک مورد مشورت قرارنگرفته وهمچنین داده ها واطلاعات نیز درموردچالشهایی که آنهابا آن روبرو هستند دردسترس نبود.
انجمن حفاظت ازمدیترانه (MCS) باحمایت ازاین طرح کمک هزینه ای را برای جمع آوری داده ها واطلاعاتی ازچگونگی معیشت وتعداد زنان ماهیگیر در شبه جزیره Datça-Bozburun اختصاص داد.
جمع آوری وتحلیل این داده ها برای پاسخگویی مناسب به نیازهاو نیزبرای اطمینان ازگنجاندن آنهادرفرآیندهای تصمیم گیری در مورد اجرای طرح ابتکاری صندوق تنوع زیستی ژاپن و برنامه توسعه سازمان ملل متحد از طریق برنامه کمکهای مالی کوچک که با مشارکت وزارت محیط زیست ژاپن تأمین می شود ضروری بود. استفاده نوآورانه ازفناوری برای حفاظت ازدریا با آموزش جوامع محلی که درتجربیات قبل نتایج درخشانی داشت نیز بخشی از طرح بود( به عنوان مثال، MCS اولین نرم افزار SMART-Marine برای گشت زنی دریایی زنان غواص که توسط انجمن جانورشناسی لندن توسعه یافته در نظارت و پایش مشارکتی به نتایج مثبتی رسید وپایه ای برای تقویت معیشت جامعه و محیط زیست شد).
انجمن درسال 2015 موفق شد دومین کمک مالی را ازطریق COMDEKS برای آموزش زنان در زمینه کارآفرینی دریافت کند. هدف این طرح حمایت از زنان فعال درشیلات برای ایجاد منابع درآمد جایگزین با طراحی یک مدل معیشت خاص برای پوشش دادن نیازهای زنان ماهیگیر و توانمندسازی آنها برای مشارکت در شیلات پایدار بود.
برای گسترش این طرح جمع‌آوری داده‌های مبتنی بر جنسیت در شیلات، و تعیین تعدادومکان ماهیگیران صورت گرفت، نتایج نشان دادکه بیش از3000 زن ماهیگیر در آب‌های داخلی و مناطق ساحلی فعال و با 553 تعاونی شیلات در ترکیه مرتبط بودند. نتایج همچنین نشان دادکه61 زن ماهیگیر به تنهایی وبدون حمایت همسر یا اعضای خانواده از طریق ماهیگیری امرار معاش می‌کنند.
این تلاش منجر به تهیه اولین گزارش ترکیه درمورد وضعیت زنان ماهیگیر شده وبه طور گسترده درجهت ایجاد آگاهی برای بهبود شرایط شان منتشر گردید.
در برنامه های آموزشی همه زنان ماهیگیر حتی بی سوادان مشارکت نموده و تجربیات خودرا درجهت ایجاد یک چشم انداز و هدف مشترک اقدام و عمل برای توسعه پایدار ماهیگیری به اشتراک گذاشتند. دراین دوره ها بیش از
120 زن در زمینه شیلات پایدار آموزش دیدند. تلاشها درطول زمان منجر به مزایای اجتماعی-اقتصادی برای خانواده ها شد. مثلا تعاونی شیلات آکیاکا افزایش چهار برابری درآمدش را بین سال‌های 2010 و 2016 گزارش کرد.
علاوه براین، 450 تعاونی ماهیگیری محلی شیوه های معمول خود را تغییر دادند وکار زنان را به رسمیت شناخته و آنها را توانمند ساختند. آنها درجلسات تصمیم گیری به زنان فرصت گفتگو و مشارکت میدهند. در نتیجه، زنان توانستند مشکلاتی مانند نامرئی بودن سیستماتیک، تقسیم نابرابر درآمد و دسترسی به تجهیزات را با تشکل سازی و ارتباطات حل کنند. شبکه‌سازی بین تعاونی‌های مختلف ماهیگیری محلی باعث شد زنان خود را سازماندهی کرده و با زنان ماهیگیر درمناطق دیگر نیز ارتباط برقرارنمایند.همه این فعالیتها منجر به ارتقای جایگاه تعاونی ها شده و رسماً به عنوان واحدهای واجد شرایط برای تأمین مالی از طریق برنامه اعتبار خرد گرامین ترکیه شناخته شدند.
از زمان ایجاد مناطق ممنوعه ماهیگیری واجرای سیستم محیط بان دریایی با مشارکت جوامع محلی وبویژه زنان ساحل نشین، اکوسیستم نیز به سرعت در حال بهبود است؛ در نتیجه این پروژه مشارکتی فراوانی ماهی، امنیت غذایی و بهبود معیشت محلی محوریت زنان را تقویت کرده است.
درسال 2019، زنان ماهیگیر و کارشناسانی که مسئولیت پروژه ها را بر عهده داشتند و داوطلبان دیگر، انجمن زنان ماهیگیر را تشکیل و یک پلتفرم اقدام مدنی منحصربه فرد برای ادامه توانمندسازی زنان ماهیگیر را ایجاد نمودند. این انجمن اخیراً پروژه جدیدی را درمورد اقتصاد آبی آغاز کرده که بخش خصوصی را درتولید محصولات پایدار همراه و درعین حال هدف محافظت اکوسیستم از تهدید گونه های مهاجم را نیزدنبال می نماید.
©@RuralWomenIssues
✍مهتا بذرافکن
ماهیگیری درمقیاس کوچک درطول تاریخ در بیشتر مناطق ساحلی ترکیه بویژه در سواحل مدیترانه جنوبی فعال بوده است. دراین مناطق شیلات منبع مهمی برای امرار معاش جوامع محلی است. در ترکیه، ماهیگیری به طورسنتی یک حوزه مردانه تلقی شده ودرنتیجه، بسیاری از مشارکت‌های زنان دربخش شیلات بخشی از کارخانگی محسوب شده و از آمارهای رسمی ارزش‌گذاری حذف می شوند.
درسال 2009، SGP وانجمن تحقیقات زیر آب، باایجاد مناطق ماهیگیری ممنوع در منطقه حفاظت شده دریایی خلیج Gökovaبا آموزش مشارکت فعال زنان برنامه نجات اکوسیستم از صید بیش از حد وناپایدار آغاز نمود.
زنان دراین مناطق به دلیل اینکه به عنوان ماهیگیران فعال به حساب نمی آیند در زمینه مسائل ماهیگیری نیز درمقیاس کوچک مورد مشورت قرارنگرفته وهمچنین داده ها واطلاعات نیز درموردچالشهایی که آنهابا آن روبرو هستند دردسترس نبود.
انجمن حفاظت ازمدیترانه (MCS) باحمایت ازاین طرح کمک هزینه ای را برای جمع آوری داده ها واطلاعاتی ازچگونگی معیشت وتعداد زنان ماهیگیر در شبه جزیره Datça-Bozburun اختصاص داد.
جمع آوری وتحلیل این داده ها برای پاسخگویی مناسب به نیازهاو نیزبرای اطمینان ازگنجاندن آنهادرفرآیندهای تصمیم گیری در مورد اجرای طرح ابتکاری صندوق تنوع زیستی ژاپن و برنامه توسعه سازمان ملل متحد از طریق برنامه کمکهای مالی کوچک که با مشارکت وزارت محیط زیست ژاپن تأمین می شود ضروری بود. استفاده نوآورانه ازفناوری برای حفاظت ازدریا با آموزش جوامع محلی که درتجربیات قبل نتایج درخشانی داشت نیز بخشی از طرح بود( به عنوان مثال، MCS اولین نرم افزار SMART-Marine برای گشت زنی دریایی زنان غواص که توسط انجمن جانورشناسی لندن توسعه یافته در نظارت و پایش مشارکتی به نتایج مثبتی رسید وپایه ای برای تقویت معیشت جامعه و محیط زیست شد).
انجمن درسال 2015 موفق شد دومین کمک مالی را ازطریق COMDEKS برای آموزش زنان در زمینه کارآفرینی دریافت کند. هدف این طرح حمایت از زنان فعال درشیلات برای ایجاد منابع درآمد جایگزین با طراحی یک مدل معیشت خاص برای پوشش دادن نیازهای زنان ماهیگیر و توانمندسازی آنها برای مشارکت در شیلات پایدار بود.
برای گسترش این طرح جمع‌آوری داده‌های مبتنی بر جنسیت در شیلات، و تعیین تعدادومکان ماهیگیران صورت گرفت، نتایج نشان دادکه بیش از3000 زن ماهیگیر در آب‌های داخلی و مناطق ساحلی فعال و با 553 تعاونی شیلات در ترکیه مرتبط بودند. نتایج همچنین نشان دادکه61 زن ماهیگیر به تنهایی وبدون حمایت همسر یا اعضای خانواده از طریق ماهیگیری امرار معاش می‌کنند.
این تلاش منجر به تهیه اولین گزارش ترکیه درمورد وضعیت زنان ماهیگیر شده وبه طور گسترده درجهت ایجاد آگاهی برای بهبود شرایط شان منتشر گردید.
در برنامه های آموزشی همه زنان ماهیگیر حتی بی سوادان مشارکت نموده و تجربیات خودرا درجهت ایجاد یک چشم انداز و هدف مشترک اقدام و عمل برای توسعه پایدار ماهیگیری به اشتراک گذاشتند. دراین دوره ها بیش از
120 زن در زمینه شیلات پایدار آموزش دیدند. تلاشها درطول زمان منجر به مزایای اجتماعی-اقتصادی برای خانواده ها شد. مثلا تعاونی شیلات آکیاکا افزایش چهار برابری درآمدش را بین سال‌های 2010 و 2016 گزارش کرد.
علاوه براین، 450 تعاونی ماهیگیری محلی شیوه های معمول خود را تغییر دادند وکار زنان را به رسمیت شناخته و آنها را توانمند ساختند. آنها درجلسات تصمیم گیری به زنان فرصت گفتگو و مشارکت میدهند. در نتیجه، زنان توانستند مشکلاتی مانند نامرئی بودن سیستماتیک، تقسیم نابرابر درآمد و دسترسی به تجهیزات را با تشکل سازی و ارتباطات حل کنند. شبکه‌سازی بین تعاونی‌های مختلف ماهیگیری محلی باعث شد زنان خود را سازماندهی کرده و با زنان ماهیگیر درمناطق دیگر نیز ارتباط برقرارنمایند.همه این فعالیتها منجر به ارتقای جایگاه تعاونی ها شده و رسماً به عنوان واحدهای واجد شرایط برای تأمین مالی از طریق برنامه اعتبار خرد گرامین ترکیه شناخته شدند.
از زمان ایجاد مناطق ممنوعه ماهیگیری واجرای سیستم محیط بان دریایی با مشارکت جوامع محلی وبویژه زنان ساحل نشین، اکوسیستم نیز به سرعت در حال بهبود است؛ در نتیجه این پروژه مشارکتی فراوانی ماهی، امنیت غذایی و بهبود معیشت محلی محوریت زنان را تقویت کرده است.
درسال 2019، زنان ماهیگیر و کارشناسانی که مسئولیت پروژه ها را بر عهده داشتند و داوطلبان دیگر، انجمن زنان ماهیگیر را تشکیل و یک پلتفرم اقدام مدنی منحصربه فرد برای ادامه توانمندسازی زنان ماهیگیر را ایجاد نمودند. این انجمن اخیراً پروژه جدیدی را درمورد اقتصاد آبی آغاز کرده که بخش خصوصی را درتولید محصولات پایدار همراه و درعین حال هدف محافظت اکوسیستم از تهدید گونه های مهاجم را نیزدنبال می نماید.
©@RuralWomenIssues
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment