Ота-онанинг аҳмоқлигидан болалар жабр кўради.Турмуш қурганига олти ой ҳам ўтмай келин куёв айро бўлишди.Келин кариллади ўладиган жойдамасман эрга муҳтожлик жойим йўқ.Куёв эса керилди.Мана кўрасан онаси ўпмаган қизни оламан. Уларни орқага қайтаришни иложи бўлмади.Орадан йиллар ўтди.Улардан туғилган қизча ота нелигин билмай биринчи синфга мактабга борди. Кунлардан бир куни ўқитувчи қизчани кимдир йўқлаб келганлигини айтиб синфдан ташқарига олиб чиқди. Келган эркак, қизим мен отангман дея олиб келган нарсларини унга бериб гаплашгандек бўлди. Қизча нарсаларга қайрилиб ҳам эътибор бермай бир "отасига", бир ўқитувчисига жавдираб қарарди. Уйга қайтгач эса адам қани деганича йиғидан бош кўтаргани йўқ. Наҳотки меҳрни пул ёки нарса билан алмашлашни иложи бўлса...