🎥 روایتی از خشونتِ عریانِ قدرت... صادق خلخالی، حاکم شرع سال‌های ابتدایی بعد از انقلاب، در یک گفت‌وگوی ضبط‌شده صراحتاً می‌گوید:
وقتی جنازه رضاشاه را به ایران آوردند، قصد داشته‌اند آن را در صحن حضرت معصومه آتش بزنند.
نه در میدان جنگ، نه در دادگاه،
بلکه با یک جنازه؛
با پیکرِ مرده‌ای که دیگر نه قدرتی داشت، نه تهدیدی.
این جمله فقط یک خاطره نیست؛
سندِ نوعی تفکر است.
تفکری که حتی با مرگ هم سیر نمی‌شود.
تفکری که «انتقام» را مقدس می‌کند و «بی‌حرمتی» را توجیه‌پذیر.
جنازه‌ای که قرار بود سوزانده شود،
صرف‌نظر از قضاوت تاریخی درباره رضاشاه،
یک جسد بود؛
و جسد، مرزِ آخرِ انسانیت است.
اگر آن مرز هم شکسته شود،
دیگر چیزی از اخلاق، دین، یا عدالت باقی نمی‌ماند.
سال‌ها بعد، همین ذهنیت در تخریب آرامگاه رضاشاه هم دیده شد؛
نه برای عبرت تاریخ،
بلکه برای پاک‌کردن حافظه.
اما تاریخ با بولدوزر پاک نمی‌شود.
حافظه جمعی را نمی‌شود سوزاند.
این ویدیو فقط درباره رضاشاه نیست؛
درباره این است که وقتی خشونت تقدیس شود، حتی مرده‌ها هم امنیت ندارند.

#اتحاد_ملی_ایران 🤝
🌐 خبرهای بیشتر را از اینجا دنبال کنید👇
@OmidIranAzad