◾انتظار و نگرانی◾ستگادین ۲۲ می ۲۰۲۰
برای ما انتخابِ «نگرانی»، کار آسانی است. جهان زیر و رو شده است، تلاشها ادامه دارند و فاجعهی غمباری به طور غیریکنواخت ولی وسیع، در حال گسترش است. (کرونا.م)
نگرانی، توانِ زیادی از ما میگیرد و در عین حال برخلاف تمرکز، یادگیری یا اقدام، هیچ ارزشی به وجود نمیآورد. همزمان بر اساس افق زمانیِ پاندمی، همین «انتظارکشیدنِ» ساده هم کارِ وسوسهانگیزی است. انتظارکشیدن برای بازگشت به شرایط عادی. ولی در تمام این مدت، زمانی که صرف انتظارکشیدن میکنیم، همان زمانی است که صرف یادگیری، راهنمایی و برقراری ارتباط نمیکنیم.
انتظار کشیدن نوعی اتلاف وقت است. در حالیکه زمان کمیاب است و هدردادنِ آن شرمآور است.
تصور کنید اگر ما حتی تصمیم میگرفتیم که نیمی از انتظارکشیدنها و نگرانیهایمان را کم کنیم، به چه کشفهایی که نائل نمیشدیم، چه مهارتهای زیادی که یاد نمیگرفتیم و چه تغییرِ نگرشِ چشمگیری که در ما به وجود نمیآمد.
ما هنوز هم میتوانیم منتظر بمانیم. ما هنوز هم میتوانیم نگران باشیم. ولی شاید بتوانیم راهی بیابیم که این انتظار و نگرانی را کمتر کنیم.
🌸 مصطفی منبری ۳ خرداد ۱۳۹۹
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
✂️
یاد جملهای از «پاسکال» افتادم که در کتاب «هنر شفافاندیشیدن» خوانده بودم: تمام مشکلات بشر، ریشه در ناتوانی او در آرام و تنها نشستن در یک اتاق دارد.
واقعاً ؟!
ولی ستگادین که چیز دیگری میگوید: منتظر نمان و یک کاری بکن. کشف کن. مهارت یاد بگیر.
رفتم و آن فصل از کتاب را پیدا کردم.
فصل ۴۳ : خطای عمل.
در آنجا نویسنده تاکید میکند که فعال بهنظر آمدن و مداخلهکردن در شرایطی که ابهامآمیز و جدید است، یک خطای شناختی محسوب میشود. یعنی ما بجای اینکه در شرایط جدید، متزلزل و غیرقطعی، صبر کنیم و ببینیم بالاخره چه میشود، مرتکب اشتباه میشویم و تصمیمات عجولانهای میگیریم.
ولی بالاخره چه باید بکنیم؟
وقتی در دوراهی قرار گرفتید یا شرایطی مساوی بین حل یک مشکل و حلنکردن آن پیش آمد، اتفاقاً باید کاری نکنید و منتظر بمانید و ببینید چه میشود. ولی وقتی راهحل مشکل، مشخص و ثابت شده است، حتماً باید «اقدام» کنید.
مسالهی کرونا از نوع دوم است.