🔰طبقه محوریِ چپگرا ضد آزادی و توسعه کشور!🔰
#نقد_کمونیسم
یکی از مفاهیم اسطوره سازانه کارل مارکس که مدام نقل و نبات بحث های روشنفکرانۀ ایران است سخن راندن ایدئولوژیک از بحث طبقه در همۀ حالات است.گویی کلیشه ای مقدس مثل ده فرمان موسی بر ایشان نازل شده که بدون آن عملا نمی توان حرفی در مورد اجتماعات و جنبشهای اجتماعی زد.کار افراط به حدی رسیده که این ویروس به غیر چپ ها نیز سرایت کرده و هر تحلیلگری اگر بحث طبقه را از قلم بیاندازد گویی مرتکب کفر و جنایت شده است.استفاده ایی مکرر و بعضا نا لازم که گویا گویندگان را مجبور کرده اند از طبقه بگویند تا گفتارش عمیقتر به نظر برسد!

به جای تکیه بر روی آحاد ملت بحث طبقه را پیش می کشند تا از رهگذر ادبیات مارکسیستی به خیال خود کمکی برای فرودستان باشند اما دوستی خاله خرسۀ ایشان به انشقاق و خصومت دامن میزند و همان کارگر را نیز بی یاور رها می کنند.
وجه پررنگ پوپولیستی دفاع از فرودستان هم در این روشمندی قابل تمیز است و ایدۀ خوبی برای جلب مشتری توده انبوه است.

این تکیۀ بیجا بر طبقه نتایج نامطلوب چندی بر جای می گذارد.

یک نتیجه مسموم این است که خواه ناخواه این تفکر را جا می اندازد که ارزشها و خواستهایی وجود ندارد که فراطبقاتی،حقوق بشری و انسان محور باشد و به هیچ طبقه اجتماعی تعلق محض نداشته بلکه جهان شمول و زمان شمول است.
این ایده فراگیر فراطبقه می تواند جمعیت وسیعتری را در موضع همدرد و هم منافع قرار داده جنبش فراگیرتری را به ارمغان آورد.حتی اگر شما بخواهید بین طبقات خصومت ایجاد کنید هم باید سر چیزی باشد که ویژگیِ فراطبقاتی داشته باید تا برای هر دو مطلوب باشد اما تز کهنۀ مارکس خصومتی را ایجاد میکند که به جنگ و خشونت می انجامد و عاجز از وحدت دادن به ملت در جهت رسیدن به اهداف والای فراطبقاتی است.

خصومتی که مارکس توهم کرده و مفروض می گیرد،غیر قابل مصالحه و گذرناپذیر است مگر با انقلابی طبقاتی و تفوق یک طبقه بر دیگر طبقات.

این بینش اسطوره زده از طبقات متکی به اکثریت بودن پرولتریا بود چیزی که در غرب صنعتی محقق هم نشد و ایده را پا در هوا قرار داد.رادیکالیسم او امکان اصلاح را بدون آزمودن رد کرده،درِ صلح و بهبود عاقلانه و مصلحانه را به کل مسدود کرده است.همین جزم نیز مرده ریگی است که هم اکنون نیز توسط چپ مدام تکرار می شود و قبای یک اسطوره به تن کرده است.

خود فکر تخاصم طبقاتی و تسری آن به کل تاریخ گذشته و آینده بسیار سست و قابل انتقاد است زیرا که پیدایش تمدنها عموما به مدد تعاون و همکاری رقم خورده است.اگر مبنا بر تخاصم و دشمنی رفع ناشدنی بود هیچ تمدن شکوهمندی ساخته نمی شد که مارکس بر برج آن بنشیند و در جامعۀ صنعتی از خشونت و تخاصم بگوید.
مثلا در خاورمیانه تخاصم اصلی بین اعضای مردم(ملت)و هیئت حاکمه سر برقراری حکومتی بهتر بر ملت است و باید باشد نه یک طبقه از طبقات.
🔘یعنی با روش مارکس بحث اصلی برای ملت به حاشیه می رود و بحث فرعی طبقاتی بر صدر می نشیند این تحقیر و تضعیف خود در قالب انشقاق طبقاتی،فقط حکومت های توتالیتر را خوش می آید.
وقتی تصور چیزی که نفعش فراطبقاتی به همه میرسد در افق امیدها خاموش گردد،هدف مشترک نیز بی موضوع می شود.اولین قربانی این نگرش کوشش برای آزادی خواهد بود که قرار است همگان را متنفع کند.اصولا آزادی را نمی شود این مقدار تحقیر کرد که در اسارت یک طبقه اجتماعی در آورد.
دو دیگر آنکه در چنین جو تیره ایی هر کس به دنبال طبقه ایی می گردد که خود را بدان سنجاق کند تا از غافلۀ بحث طبقاتی جا نماند.گویی اگر طبقه را لقلقۀ زبان نکند دست خالی می ماند و سخنش بی پایه و غیر مستدل است و حق سخن گفتن از مسائل اجتماعی را از دست می دهد.در این میراث شوم گفتمان چپ برای ما،به طور کاذب،«ارجاع به طبقه»شرط دستیابی به تحلیل اجتماعی میشود.

قالب بندی مقلدانه از مارکس در بحث طبقه فقط در جوامع حاشیه ایی وحدتِ جامعه را تکه تکه و لقمۀ خوبی برای توتالیتاریسم می کند.پیش کشیدن بحث طبقاتی جنبشها را عقیم می کند.
تحلیلگر هم در مخمصه قرار می گیرد از این به بعد بررسی معطوف به این می شود که فلان جنبش در طبقۀ مورد نظر من بوده است یا نه،اگر نباشد آن را کنار می گذارم.
چپها از یک سو خواسته های ملی را رد می کنند و با آن خصومت دارند از طرف دیگر جامعه را هم با طبقات پاره پاره کرده و عملا به آزادیخواهی مردم ضربه می زنند.از طرفی بر طبلِ قومگرایی میکوبند و از طرف دیگر بر کوسِ دشمنی طبقاتی و بدینسان دیگر جمعِ فراگیری برای حرکت باقی نمی گذارند.
🔘چرا به جای این بازی های تقلیدی و مارکسیستیِ اسطوره پرستانه،عاقلانه و منطقی در پی خواست آزادی و منافع تمام ملت بدون ارجاع به طبقه نباشیم؟طبقه محوری چه سودی برای خود مارکسیستهای غربی داشته که برای ما داشته باشد؟!تا کِی داستانِ ما و غرب و فقط تقلید نسنجیده؟
☭x☭x☭x☭
@cafe_andishe95