از قضای روزگار، در جزایر هاوایی، گذارم به معبدی بودایی افتاد. در آن معبد با یک روحانی بودایی آشنا شدم. بیخ گوشم گفت: «نکتهای می گویم که امیدوارم هیچ گاه فراموش نکنی. کلید دروازه های بهشت را به هر آدمی می دهند؛ همین کلید درهای جهنم را نیز می گشاید.»
این وصفالحال علم است. کلیدی است که می تواند در بسته بهشت را به روی آدمی بگشاید اما اگر احیانا آن را در قفل درِ جهنم هم بچرخانند، سقوط در ورطه هولناک آن حتمی است. اشکال اینجاست که دستورالعمل یا نسخهای برای تشخیص قفل در بهشت از در جهنم در دست نداریم. نمی دانیم کدام باب در بهشت است و کدام باب در جهنم. حال می گویید چه کنیم؟ کلید را بیندازیم دور و نابود کنیم؟ یا با این مساله که راه درست به کار انداختن کلید کدام است کلنجار برویم؟ مساله به مراتب از آنچه تصور می شود جدی تر و خطرناک تر است. اما به هر حال من یکی نمی توانم منکر ارزش کلیدی بشوم که شاید در بهشت را بگشاید.
📚تاثیر علم در اندیشه ص 10
✍ریچارد فاینمن
🆔 @abarnoakhtar