یکی ازموارد کلیدی که همه برآن تأکید دارند نیاز به آموزش مداوم بازیگران در همه سطوح حوزه آب و پایداری منابع طبیعی است.
برای اینکه این یادگیری اجتماعی اتفاق بیفتد، بازیگران باید با هم تعامل داشته باشندو از تغییرات و اصلاحاتی که در سطوح مختلف فردی و نهادی لازم است رخ دهد حمایت کنند. تغییر مستلزم پذیرش است و تنها در این صورت است که تغییر منجر به نوآوری میشود.
اماچرا با وجود تلاشها برای تغییر با ایجاد نهادهای رسمی ترویج وآموزش، انعکاس بحران آب در رسانه ها و... تغییری ایجاد نشده و چالش ها همچنان پابرجاست؟
بخش ترویج و آموزش دانشگاه آریزونا در پژوهشی کیفی به این سوال پاسخ داده ونتایج این پژوهش نشان داد؛ متولیان آموزش درک جامعی از نحوه طراحی و پشتیبانی فرآیندهای یادگیری نداشته واغلب شیوه ها عمدتاً بر مفاهیم مبتنی بر مهندسی با غلبه رویکرد فرادست - فرودست انجام میپذیرد.
برای ایجاد درک مشترک نیاز است که با رویکرد بین رشته ای، شیوه ای به اشتراک گذاشته شود که درک مشترکی از مفهوم آب و پایداری ایجاد نماید. درحقیقت ضعف فرایندهای ارتباطی و گفتگو مانع بزرگ آموزش در حوزه آب است.
✍ مهتا بذرافکن
© @RuralWomenIssues