✳️ مهاجرت مجازی می‌تواند رشد اقتصادی را احیا کند
✍کارل بندیکت فری
۱۱ مارس ۲۰۲۵
✅ هوش مصنوعی مولد و پلتفرم‌های کار از راه دور، با فراهم کردن امکان ارائه خدمات توسط کارگران کشورهای کم‌درآمد به مشتریان در اقتصادهای پیشرفته، می‌توانند اقتصاد جهانی را به طور اساسی متحول کنند.
این فناوری‌ها می‌توانند رشد اقتصادی را تقویت کرده، چالش‌های جمعیتی در کشورهای توسعه‌یافته را کاهش داده و نابرابری‌های درآمدی جهانی را کم کنند.
در حالی که پیشرفت‌های فناورانه برای قرن‌ها موجب شکوفایی اقتصادی شده‌اند، اما مزایای آن‌ها همچنان به طور نابرابر توزیع شده است، به طوری که تقریباً نیمی از جمعیت جهان با کمتر از ۶.۸۵ دلار در روز زندگی می‌کنند.
با این حال، ابزارهای نوظهوری مانند هوش مصنوعی مولد و پلتفرم‌های کار از راه دور ممکن است بتوانند این نابرابری تاریخی را جبران کنند، چراکه «مهاجران مجازی» را قادر می‌سازند بدون ترک کشور خود، به فرصت‌های پردرآمد دسترسی داشته باشند.
اختلاف میانگین دستمزدها بین کشورها چشمگیر است. طبق داده‌های سازمان بین‌المللی کار در سال ۲۰۲۲، قدرت خرید درآمد متوسط ماهانه در هند تنها ۱۷٪ درآمد مشابه در آلمان بود، و در اتیوپی این مقدار تنها ۵٪ بود.
این اختلافات، بزرگ‌ترین فرصت آربیتراژ جهانی را نشان می‌دهند. اقتصاددان لانت پریچت تخمین می‌زند که اگر ۱.۱ میلیارد نفر که طبق نظرسنجی گالوپ مایل به مهاجرت موقت برای کار هستند، این فرصت را داشتند، درآمد سالانه آن‌ها به‌طور متوسط ۱۵,۰۰۰ دلار افزایش می‌یافت. این سود اقتصادی معادل ۱۶.۵ تریلیون دلار خواهد بود، یعنی بیش از ۱۰۰برابر کل کمک‌های توسعه‌ای جهانی. حتی اگر فقط نیمی یا یک‌چهارم این افراد واقعاً مهاجرت می‌کردند، باز هم این افزایش درآمد چشمگیر بود.
مایکل ای. کلمنز از دانشگاه جورج میسون این وضعیت را به شکل «اسکناس‌های تریلیون‌دلاری روی زمین رها شده» توصیف می‌کند.
🔺مشکل اصلی در بهره‌برداری از این فرصت‌ها، موانع سیاسی است. نظرسنجی اخیر در کشورهای ثروتمند نشان داده است که مردم این کشورها نه‌تنها «به شدت تعداد مهاجران را بیش از حد برآورد می‌کنند»، بلکه آن‌ها را از نظر فرهنگی و مذهبی بسیار متفاوت، و از نظر اقتصادی ضعیف‌تر از آنچه که واقعاً هستند، تصور می‌کنند. با اینکه شواهد کمی وجود دارد که نشان دهد مهاجران باعث کاهش دستمزد بومیان می‌شوند، اما جناح‌های راست‌گرا از این برداشت‌ها برای افزایش نفوذ سیاسی خود استفاده کرده‌اند.
در عین حال، افزایش طول عمر و کاهش نرخ باروری موجب شده است که نسبت سالمندان به جمعیت فعال اقتصادی افزایش یابد و تعهدات رفاهی فعلی را بدون ورود مهاجران، غیرقابل‌تحمل کند.
طبق گزارش OECD، میانگین نرخ باروری در ۳۸ کشور توسعه‌یافته از ۳.۳ فرزند به ازای هر زن در سال ۱۹۶۰، به ۱.۵ در سال ۲۰۲۲ کاهش یافته است که بسیار کمتر از نرخ جایگزینی ۲.۱ است.یک راه‌حل سیاسی عملی، کار موقت مبتنی بر قرارداد است که مهاجران را از مسیر شهروندی و الحاق خانواده مستثنی می‌کند. این مدل برای رفع نیازهای مراقبت از سالمندان (که نیازمند حضور فیزیکی است) ضروری خواهد بود، اما در بسیاری از بخش‌های دیگر، مهاجرت مجازی گزینه‌ای بسیار ساده‌تر است.با دیجیتالی‌شدن روزافزون خدمات، کار از راه دور که توسط فناوری تسهیل شده است، به یک راه‌حل انقلابی تبدیل شده است، به‌ویژه اکنون که شرکت‌هایی مانند Deel و Remote.com در حال حل پیچیدگی‌های نظارتی مرتبط هستند.
پس از همه‌گیری کووید-۱۹، درصد روزهایی که کارمندان آمریکایی از خانه کار می‌کردند، از تقریباً صفر به ۶۰٪ در تابستان ۲۰۲۰ رسید. هرچند که این رقم تا سال ۲۰۲۳ به ۳۰٪ کاهش یافت، اما همچنان بسیار بیشتر از سطح قبل از همه‌گیری است.با توجه به این روند، شرکت‌ها اکنون فرصت‌های جدیدی برای دسترسی به استعدادهای ارزان‌تر دارند. برای مثال، در سال ۲۰۲۱، گوگل اعلام کرد که حقوق کارکنان را بر اساس هزینه‌های زندگی محل سکونتشان تنظیم می‌کند، که در نتیجه، کارمندان دورکار یا کسانی که به مناطق ارزان‌تر نقل مکان می‌کنند، حقوق کمتری دریافت می‌کنند.به همین ترتیب، شرکت‌ها می‌توانند هزینه‌های خود را با برون‌سپاری مشاغل دورکار به کشورهای کم‌درآمد کاهش دهند. این اختلافات دستمزد از قبل در شرکت‌های چندملیتی مشهود است: یک مهندس نرم‌افزار در گوگل، در نیویورک سالانه به‌طور متوسط ۱۲۸,۰۰۰ دلار دریافت می‌کند، در حالی که همین نقش در مانیل (فیلیپین) فقط ۶,۰۰۰ دلار دستمزد دارد.فناوری‌های هوش مصنوعی به سرعت در حال کاهش این شکاف‌ها هستند. برای مثال، ابزارهایی مانند GitHub Copilot به توسعه‌دهندگان کمک می‌کنند تا وظایف خود را ۵۶٪ سریع‌تر انجام دهند، که بیشترین مزایا را برای برنامه‌نویسان کم‌تجربه دارد.
✍کارل بندیکت فری
۱۱ مارس ۲۰۲۵
✅ هوش مصنوعی مولد و پلتفرم‌های کار از راه دور، با فراهم کردن امکان ارائه خدمات توسط کارگران کشورهای کم‌درآمد به مشتریان در اقتصادهای پیشرفته، می‌توانند اقتصاد جهانی را به طور اساسی متحول کنند.
این فناوری‌ها می‌توانند رشد اقتصادی را تقویت کرده، چالش‌های جمعیتی در کشورهای توسعه‌یافته را کاهش داده و نابرابری‌های درآمدی جهانی را کم کنند.
در حالی که پیشرفت‌های فناورانه برای قرن‌ها موجب شکوفایی اقتصادی شده‌اند، اما مزایای آن‌ها همچنان به طور نابرابر توزیع شده است، به طوری که تقریباً نیمی از جمعیت جهان با کمتر از ۶.۸۵ دلار در روز زندگی می‌کنند.
با این حال، ابزارهای نوظهوری مانند هوش مصنوعی مولد و پلتفرم‌های کار از راه دور ممکن است بتوانند این نابرابری تاریخی را جبران کنند، چراکه «مهاجران مجازی» را قادر می‌سازند بدون ترک کشور خود، به فرصت‌های پردرآمد دسترسی داشته باشند.
اختلاف میانگین دستمزدها بین کشورها چشمگیر است. طبق داده‌های سازمان بین‌المللی کار در سال ۲۰۲۲، قدرت خرید درآمد متوسط ماهانه در هند تنها ۱۷٪ درآمد مشابه در آلمان بود، و در اتیوپی این مقدار تنها ۵٪ بود.
این اختلافات، بزرگ‌ترین فرصت آربیتراژ جهانی را نشان می‌دهند. اقتصاددان لانت پریچت تخمین می‌زند که اگر ۱.۱ میلیارد نفر که طبق نظرسنجی گالوپ مایل به مهاجرت موقت برای کار هستند، این فرصت را داشتند، درآمد سالانه آن‌ها به‌طور متوسط ۱۵,۰۰۰ دلار افزایش می‌یافت. این سود اقتصادی معادل ۱۶.۵ تریلیون دلار خواهد بود، یعنی بیش از ۱۰۰برابر کل کمک‌های توسعه‌ای جهانی. حتی اگر فقط نیمی یا یک‌چهارم این افراد واقعاً مهاجرت می‌کردند، باز هم این افزایش درآمد چشمگیر بود.
مایکل ای. کلمنز از دانشگاه جورج میسون این وضعیت را به شکل «اسکناس‌های تریلیون‌دلاری روی زمین رها شده» توصیف می‌کند.
🔺مشکل اصلی در بهره‌برداری از این فرصت‌ها، موانع سیاسی است. نظرسنجی اخیر در کشورهای ثروتمند نشان داده است که مردم این کشورها نه‌تنها «به شدت تعداد مهاجران را بیش از حد برآورد می‌کنند»، بلکه آن‌ها را از نظر فرهنگی و مذهبی بسیار متفاوت، و از نظر اقتصادی ضعیف‌تر از آنچه که واقعاً هستند، تصور می‌کنند. با اینکه شواهد کمی وجود دارد که نشان دهد مهاجران باعث کاهش دستمزد بومیان می‌شوند، اما جناح‌های راست‌گرا از این برداشت‌ها برای افزایش نفوذ سیاسی خود استفاده کرده‌اند.
در عین حال، افزایش طول عمر و کاهش نرخ باروری موجب شده است که نسبت سالمندان به جمعیت فعال اقتصادی افزایش یابد و تعهدات رفاهی فعلی را بدون ورود مهاجران، غیرقابل‌تحمل کند.
طبق گزارش OECD، میانگین نرخ باروری در ۳۸ کشور توسعه‌یافته از ۳.۳ فرزند به ازای هر زن در سال ۱۹۶۰، به ۱.۵ در سال ۲۰۲۲ کاهش یافته است که بسیار کمتر از نرخ جایگزینی ۲.۱ است.یک راه‌حل سیاسی عملی، کار موقت مبتنی بر قرارداد است که مهاجران را از مسیر شهروندی و الحاق خانواده مستثنی می‌کند. این مدل برای رفع نیازهای مراقبت از سالمندان (که نیازمند حضور فیزیکی است) ضروری خواهد بود، اما در بسیاری از بخش‌های دیگر، مهاجرت مجازی گزینه‌ای بسیار ساده‌تر است.با دیجیتالی‌شدن روزافزون خدمات، کار از راه دور که توسط فناوری تسهیل شده است، به یک راه‌حل انقلابی تبدیل شده است، به‌ویژه اکنون که شرکت‌هایی مانند Deel و Remote.com در حال حل پیچیدگی‌های نظارتی مرتبط هستند.
پس از همه‌گیری کووید-۱۹، درصد روزهایی که کارمندان آمریکایی از خانه کار می‌کردند، از تقریباً صفر به ۶۰٪ در تابستان ۲۰۲۰ رسید. هرچند که این رقم تا سال ۲۰۲۳ به ۳۰٪ کاهش یافت، اما همچنان بسیار بیشتر از سطح قبل از همه‌گیری است.با توجه به این روند، شرکت‌ها اکنون فرصت‌های جدیدی برای دسترسی به استعدادهای ارزان‌تر دارند. برای مثال، در سال ۲۰۲۱، گوگل اعلام کرد که حقوق کارکنان را بر اساس هزینه‌های زندگی محل سکونتشان تنظیم می‌کند، که در نتیجه، کارمندان دورکار یا کسانی که به مناطق ارزان‌تر نقل مکان می‌کنند، حقوق کمتری دریافت می‌کنند.به همین ترتیب، شرکت‌ها می‌توانند هزینه‌های خود را با برون‌سپاری مشاغل دورکار به کشورهای کم‌درآمد کاهش دهند. این اختلافات دستمزد از قبل در شرکت‌های چندملیتی مشهود است: یک مهندس نرم‌افزار در گوگل، در نیویورک سالانه به‌طور متوسط ۱۲۸,۰۰۰ دلار دریافت می‌کند، در حالی که همین نقش در مانیل (فیلیپین) فقط ۶,۰۰۰ دلار دستمزد دارد.فناوری‌های هوش مصنوعی به سرعت در حال کاهش این شکاف‌ها هستند. برای مثال، ابزارهایی مانند GitHub Copilot به توسعه‌دهندگان کمک می‌کنند تا وظایف خود را ۵۶٪ سریع‌تر انجام دهند، که بیشترین مزایا را برای برنامه‌نویسان کم‌تجربه دارد.
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment