♦️با نزدیک شدن به پایان فصل برداشت گردو در مناطق کوهستانی ایران، زمانی میرسید که رنگرزها و تاجران محلی برای خرید پوست خشکشدهٔ گردو راهی روستاها و ییلاقها میشدند. آنچه امروز اغلب همراه ضایعات باغ دور ریخته میشود، برای رنگرز سنتی مادهای ارزشمند بود. پوست سبز گردو را پس از جدا کردن از میوه خشک و انبار میکردند تا در طول سال برای رنگرزی پشم و دیگر الیاف به کار رود.
پوست گردو یکی از مهمترین مواد رنگزای طبیعی در رنگرزی سنتی ایران بود و بدون نیاز به مواد پیچیده، طیفی از رنگهای خاکی و قهوهای ایجاد میکرد؛ از نخودی، بژ و قهوهای روشن تا فندقی، گردویی و قهوهای تیره. با تغییر غلظت، مدت رنگرزی و استفاده از دندانههای مختلف، رنگ نهایی نیز تغییر میکرد. بسیاری از قهوهایها و رنگهای گرم و خاکی که در قالیها و گلیمهای قدیمی ایران دیده میشوند، با پوست گردو یا در ترکیب آن با مواد رنگزای دیگر به دست میآمدند.