انفجار بمب هیدروژنی «کسل براوو» در ۱ مارس ۱۹۵۴ در اطراف جزایر مارشال، با قدرتی معادل ۱۵ مگاتن، بزرگ‌ترین آزمایش هسته‌ای آمریکا تا آن زمان بود. این انفجار هزار برابر قوی‌تر از بمب هیروشیما بود و باعث تبخیر حدود ۱۰ میلیون تن مرجان و شن دریایی شد.

انتظار می‌رفت این انفجار قدرتی معادل ۶ مگاتن داشته باشد، اما در واقع قدرت آن به ۱۵ مگاتن رسید. بارش رادیواکتیو ساکنان محلی بسیار گسترده بود، از جمله مردم رونگلاپ و یک گروه ماهیگیری ژاپنی را آلوده کرد و موجب بیماری‌های پرتویی، سوختگی‌ها، و عوارضی مانند اختلالات تیروئید و نقص‌های مادرزادی شد.
‌
از نظر زیست‌محیطی، انفجار آسیب‌ گسترده‌ای به اکوسیستم منطقه وارد کرد. آلودگی رادیواکتیو به وسعت ۱۸۰۰۰ کیلومتر مربع گسترش یافت و سطح تابش در برخی نواحی جزایر مارشال حتی از چرنوبیل و فوکوشیما هم فراتر رفت. آلودگی بلندمدت خاک، آب، و مواد غذایی، و نابودی صخره‌های مرجانی و آبزیان، از جمله پیامدهای ماندگار این فاجعه هسته‌ای بودند.


#اتحاد_ملی_ایران
🌐 خبرهای بیشتر را از اینجا دنبال کنید👇👇
@OmidIranAzad