🟣نامه زندانی سیاسی سعید ماسوری اززندان قزلحصار:بیست وپنجمین دیماه (کریسمس) در زندان
کریسمسی خونین باقریب به ۲۵ اعدام در ۲۵ دسامبر
بخشی از نامه: این بیست و پنجمین دیماه (و کریسمس) است که درزندان هستم،نمیدونم این چشمها چه چیزهای دیگری را باید ببینند واین قلب و دل چه سنگینیها وخون دلهایی را باید تحمل کنند. از زمانی که خودم محکوم به اعدام و ر انفرادی بودم و هر ملاقات را ملاقات آخر و هر ”صدای باز و بسته ”شدن درب را ناقوس مرگ میدانستم (و با وجود گذشت ۲۵ سال هنوز هم هر صدای در و مشابه آن بهدلیل“ شرطی-روانی“ با همان احساس همراه است)تازمانی که اعدامهای تکتک دوستان و عزیزان را ازنزدیک احساس کردم دیگرنمیدانم چه میزان دیگر را بایدببینم وتحمل کنم؟؟
از غیبت وبردن هم سلولیها (حجت زمانی،مجید کاووسی،فرزاد کمانگر،علی صارمی،عبدالرضا رجبی، افشین آسانلو،منصور رادپور،شاهرخ زمانی،لقمان و زانیار مرادی، علی حیدریان و و و تا همبندیان دوست داشتنی و عاشقی چون محسن دگمهچی، جعفر کاظمی، محمد حاج آقایی، غلامرضا خسروی، حامد احمدی، شهرام احمدی، قاسم آبسته، آسو، ایوب، فرهاد سلیمی،انور،خسرو،محسن شکاری،محمد قبادلو….
@SepehrAzadi