صنعتیزدایی در اندونزی
گفته میشود که در دههی ۸۰ میلادی اندونزی به یک موتورخانهی صنعتی تبدیل شده بود و پوشاک و محصولات الکترونیک رتبهی دوم و سوم صادراتش را تشکیل میدادند. بعد از بحران آسیای شرقی، اندونزی به سمت صنعتیزدایی میرود و سهم پوشاک و الکترونیک در صادراتش به کمترین حد میرسد. کشور مجدداً به صادرکنندهی منابع طبیعی تبدیل میشود.
عواملی که برای این پدیده ذکر میشود یکی رشد قیمت کالاهای اولیه در دهه ۲۰۰۰ میباشد که اندونزی را دچار 'بیماری هلندی' میکند؛ به این معنا که بخش منابع طبیعی رونق مییابد و با افزایش دستمزد حقیقی، منابع انسانی را به سمت خود میکشاند و بخش کارمحور صنعتی را منقبض میکند. تقویت (یا عدم تضعیف) پول ملّی هم پیامد دیگر این معضل است که قیمت نسبی کالای وارداتی را کاهش میدهد. عامل دیگر نیز قدرتگیری اقتصاد چین در آن سالهاست که عرصهی رقابت در تولید صنعتی را بر دیگران تنگ میکند. با اینحال، با رشد دستمزد حقیقی در چین و تنشهای تجاریاش با آمریکا، به نظر میرسد که جریان سرمایهی خارجی به مقصد اندونزی جابجا شده، صادرات صنعتی کشور رونق گرفته و روند صنعتیزدایی محدود شده است.
در عین حال، نقش
بنگاههای دولتی اندونزی در صنعتیسازی مجدد کشور (که نویسنده اشارهای نکرده) نیز حائز اهمیت است. هر زمان که بخش خصوصی توان یا تمایل ورود به صنایع جدید نداشته، دولت اندونزی بنگاههای دولتی را به کار انداخته و صنعتی با ارزش افزودهی بالا احداث کرده است. در این زمینه صنعت وسایل نقلیهی ریلی که رشد بارزی در درآمدش داشته و از چند کشور سفارش دریافت کرده قابل توجه میباشد. صنعت باتری خودروهای الکتریکی اندونزی نیز نمونهی دیگری از جایگزینی واردات با محوریت بنگاههای دولتی است. اخیراً این صنعت توانسته شرکتهای چینی (CBL) و کرهای (LG) را ترغیب به سرمایهگذاری کند.
در اقتصاد جهانیشدهی (Globalized) امروز، اعمال محدودیتهای گمرکی جهت تحریک سرمایهگذاری خصوصی در تولید صنعتی بسیار دشوار شده است. از همین رو کاربست بنگاههای دولتی (که بعداً میتوانند خصوصی شوند) از ابزارهای معدود کشورهای در حال توسعه جهت انباشت قابلیتهای فناورانه میباشد. در عین حال باید توجه داشت که مدیریت کارآمد بنگاههای دولتی نیازمند ظرفیت قوی اجرایی در دولت میباشد.
@CollectiveActionhttps://noahpinion.substack.com/p/indonesia-the-most-amazing-development✅ @karkhone