◾کارت‌های هدیه، شماره‌سریال‌ها و فناوری سخت
◾ست‌گادین ۲۸ شهریور ۱۴۰۰
روزی یک کارت هدیه‌ی دیجیتال برای کسی خریدم. چاره‌ای نداشتم وگرنه به خاطر خرابی بیش از حد کارت‌ها، این ایده‌ی بدی بود.
رمز کارت این بود:
XDH5ISLMCU72KCWQPKVT5QY
من مطمئنم تیمی که برای ایجاد محیطی امن جهت انتقال میلیاردها دلار تلاش کرده است، به کار خودش افتخار می‌کند.
ولی هیچ‌کس دلش نمی‌خواهد این رمز را تایپ کند. این حرفم اصلاً از روی غرض شخصی نیست.
اگر فهرستی از هزار کلمه وجود داشت و رمز شامل پنج کلمه می‌شد، می‌توانست به همان اندازه امن باشد. همه‌ی کلمات می‌توانند مثبت باشند و املا و یادآوری‌شان آسان باشد. تایپ‌کردن: «تولدت مبارک دوست بسیار عزیزم»، خاطره‌انگیزتر، شادتر و جذاب‌تر خواهد بود و کامپیوتر، خودش هوشمندانه فاصله‌ی بین کلمات را حذف خواهد کرد.
روز پیش، کارکنان پشتیبانی فنی یک شرکت بزرگ از من خواستند که شماره‌سریال پایین دستگاهم را برایشان بخوانم. من مطمئنم فناوران به ارقام شماره‌سریال به رنگ خاکستری که بسیار ریزتر از حروف این وبلاگ نوشته شده‌اند، افتخار می‌کنند. این شامل یک 0 و O و همچنین یک I و 1 هم می‌شود!
شماره‌سریال دستگاه من، نزدیک به کف زمین روی آن حک شده است!
در همه‌ی این موارد، سازمان‌ها شکست خورده‌اند. چون تصمیم گرفته‌اند که فکر کنند انسانیت و مسائل فنی، همپوشانی ندارند. این مسائل کوچکی که من از آنها شکایت دارم، در مقایسه با تأثیرات دگرگون‌کننده‌ی زندگی، ناشی از اجتناب فناوری از حل مسائل سخت، هیچ است.
روزها صرف آموزش جراحی ریه به دانشجویان در دانشکده‌ی پزشکی می‌شود ولی هیچ‌وقت به پزشکان جوان کمک نمی‌کنند تا یاد بگیرند که چگونه بیماران خود را مجاب به ترک سیگار یا انجام واکسیناسیون کنند. فناوران، مسائل انسانی را فراموش کرده‌اند.
نزدیک‌شدن به انتهای نمودار منحنی زنگوله‌ای، بسیار خیره‌کننده است. ولی بخاطر آنچه فناورانِ مشغول ولی کور، فکر می‌کنند مهم است، محصول کار، افرادی ناتوان یا بی‌ربط با فناوری است. تست تشخیص انسان از کامپیوتر(capcha) که کار نمی‌کند، یادگیری ماشینی که خوب یاد نمی‌گیرد، سیستم‌هایی که به مردم نیازمند، خدمت نمی‌کنند...
فناوری که مسئله‌ای را برای کاربرانش حل نمی‌کند، هنوز مأموریتش به پایان نرسیده است.
.
◾ست‌گادین ۲۸ شهریور ۱۴۰۰
روزی یک کارت هدیه‌ی دیجیتال برای کسی خریدم. چاره‌ای نداشتم وگرنه به خاطر خرابی بیش از حد کارت‌ها، این ایده‌ی بدی بود.
رمز کارت این بود:
XDH5ISLMCU72KCWQPKVT5QY
من مطمئنم تیمی که برای ایجاد محیطی امن جهت انتقال میلیاردها دلار تلاش کرده است، به کار خودش افتخار می‌کند.
ولی هیچ‌کس دلش نمی‌خواهد این رمز را تایپ کند. این حرفم اصلاً از روی غرض شخصی نیست.
اگر فهرستی از هزار کلمه وجود داشت و رمز شامل پنج کلمه می‌شد، می‌توانست به همان اندازه امن باشد. همه‌ی کلمات می‌توانند مثبت باشند و املا و یادآوری‌شان آسان باشد. تایپ‌کردن: «تولدت مبارک دوست بسیار عزیزم»، خاطره‌انگیزتر، شادتر و جذاب‌تر خواهد بود و کامپیوتر، خودش هوشمندانه فاصله‌ی بین کلمات را حذف خواهد کرد.
روز پیش، کارکنان پشتیبانی فنی یک شرکت بزرگ از من خواستند که شماره‌سریال پایین دستگاهم را برایشان بخوانم. من مطمئنم فناوران به ارقام شماره‌سریال به رنگ خاکستری که بسیار ریزتر از حروف این وبلاگ نوشته شده‌اند، افتخار می‌کنند. این شامل یک 0 و O و همچنین یک I و 1 هم می‌شود!
شماره‌سریال دستگاه من، نزدیک به کف زمین روی آن حک شده است!
در همه‌ی این موارد، سازمان‌ها شکست خورده‌اند. چون تصمیم گرفته‌اند که فکر کنند انسانیت و مسائل فنی، همپوشانی ندارند. این مسائل کوچکی که من از آنها شکایت دارم، در مقایسه با تأثیرات دگرگون‌کننده‌ی زندگی، ناشی از اجتناب فناوری از حل مسائل سخت، هیچ است.
روزها صرف آموزش جراحی ریه به دانشجویان در دانشکده‌ی پزشکی می‌شود ولی هیچ‌وقت به پزشکان جوان کمک نمی‌کنند تا یاد بگیرند که چگونه بیماران خود را مجاب به ترک سیگار یا انجام واکسیناسیون کنند. فناوران، مسائل انسانی را فراموش کرده‌اند.
نزدیک‌شدن به انتهای نمودار منحنی زنگوله‌ای، بسیار خیره‌کننده است. ولی بخاطر آنچه فناورانِ مشغول ولی کور، فکر می‌کنند مهم است، محصول کار، افرادی ناتوان یا بی‌ربط با فناوری است. تست تشخیص انسان از کامپیوتر(capcha) که کار نمی‌کند، یادگیری ماشینی که خوب یاد نمی‌گیرد، سیستم‌هایی که به مردم نیازمند، خدمت نمی‌کنند...
فناوری که مسئله‌ای را برای کاربرانش حل نمی‌کند، هنوز مأموریتش به پایان نرسیده است.
.
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment