«هر کسی در هر موضوعی به‌اندازه‌ی قدرت، امکانات و آگاهی‌اش مسئولیت و -درنتیجه- تقصیر دارد. در ساختار تمامیت‌خواهانه‌ی موجود به‌علتِ انباشتِ قدرت و امکانات و جلوگیری از آگاهی (سانسور و عدمِ شفافیت)، غیر از حکومت نمی‌توان کسی را در فاجعه و کشتار کرونا مقصر دانست.
مردم بی‌تقصیرند. آن‌ها بی‌پناه‌اند و در این فشارهای گسترده و شدید، حمایتی نمی‌بینند. بیشتر مردم برای گذرانِ زندگی درگیر درآمدهای ماهانه و روزانه‌اند. کسب‌وکارها، کارگری‌های آزاد، راننده‌ها و به‌ویژه وابستگی به شغلِ دوم که درآمدش ناپایدار و روزانه است، شرایط را سخت‌تر کرده است.
همه قدرت و همه منابع در دست حکومت است و به‌واسطه‌ی ساختارهای تبعیض و رانت در همه موضوع‌ها، خودی‌ها از امکانات برخوردارند و از مشکلات در امان‌اند. غیرخودی‌ها سهمی از ثروت و برخورداری و از منابع تولیدی، آب، زمین و انرژی ندارند. حتی آب و برق‌شان هم به‌طور تبعیض‌آمیز قطع می‌شود.
این مسئله برای مردم در کشتار کرونا فراگیر، روشن و ملموس شد. این بیماری که در ابتدا همه‌گیر و خطرش برای همه یکسان بود، با گذرِ زمان تهدیدی برای مردم و غیرخودی‌ها شد. خودی‌های حکومت با بهره‌گیری از رانت‌هایی چون واکسن و توان مالی‌شان، ایمن شدند یا امکان درمان و مراقبت داشتند.
مسئله اصلی همین خودی‌بودن و غیرخودی‌بودن در دوران تمامیت‌خواهی است که هر مشکلی را سیاسی می‌کند. کرونا نیز مانند هر مسئله‌ای در نسبت با قدرت (حکومت) قرار می‌گیرد و موجب می‌شود که اعتراضات به کشتار کرونا و فلج‌سازی جامعه به یک اعتراض سیاسی تبدیل شود. حالا اینجا همه‌چیز سیاسی است.
جلوگیری از واکسیناسیون فقط بخشی از تقصیرهای حکومت است. تولید بدآگاهی و ترغیب جامعه به ازدحام در مناسبت‌های سیاسی و مذهبی و اعلام وضعیت فوق‌العاده‌ی شبانه و کاستن از ساعت فعالیت حمل‌ونقل عمومی که منجر به ازدحام غیرضرور در ساعت‌هایی از روز می‌شد، از دیگر تقصیرهاست.
کاستنِ ساعت کاری و تعطیلی‌های بی‌ضابطه موجب سردرگمی و ازدحام مردم در ادارات، بانک‌ها و مترو شده است. بسیاری از مردم با رعایت ممنوعیت‌های تردد بین‌شهری بیش از ۱۸ماه است که عزیزان و خانواده‌هایشان را ندیده‌اند و با این وضعیت تا چند سال دیگر هم نمی‌توانند در تعطیلات ببینند.
هزینه‌های بیمارستان‌ها و مراقبت‌ها با درآمد مردم سازگاری ندارد و درمان به گروه‌های خاص محدود شده است. هزینه‌ی داروها چند برابر شده است و بیمارستان‌ها هم هزینه‌های چندبرابری دریافت می‌کنند. تا همین‌جا کل هزینه‌های درمان چند برابر کل هزینه‌های واکسیناسیون سراسری شده است.
.
مردم دریافته‌اند که جان‌شان و حقوق‌شان محترم دانسته نمی‌شود و تبعیض‌های ساختاری و رانت‌های ساختاری مشکلات را تشدید و جهت‌مند می‌کند. مردم عزیزانشان را از دست می‌دهند و هیچ قدرت و امکانی برای جلوگیری از آن ندارند. برای‌همین برای آن‌ها یافتن مقصران و مجازات‌شان معنادار است.»
از رشته توییت مجید توکلی، تحلیل‌گر و زندانی سابق سیاسی
#کرونا #واکسن_کرونا
@Tavaana_TavaanaTech
مردم بی‌تقصیرند. آن‌ها بی‌پناه‌اند و در این فشارهای گسترده و شدید، حمایتی نمی‌بینند. بیشتر مردم برای گذرانِ زندگی درگیر درآمدهای ماهانه و روزانه‌اند. کسب‌وکارها، کارگری‌های آزاد، راننده‌ها و به‌ویژه وابستگی به شغلِ دوم که درآمدش ناپایدار و روزانه است، شرایط را سخت‌تر کرده است.
همه قدرت و همه منابع در دست حکومت است و به‌واسطه‌ی ساختارهای تبعیض و رانت در همه موضوع‌ها، خودی‌ها از امکانات برخوردارند و از مشکلات در امان‌اند. غیرخودی‌ها سهمی از ثروت و برخورداری و از منابع تولیدی، آب، زمین و انرژی ندارند. حتی آب و برق‌شان هم به‌طور تبعیض‌آمیز قطع می‌شود.
این مسئله برای مردم در کشتار کرونا فراگیر، روشن و ملموس شد. این بیماری که در ابتدا همه‌گیر و خطرش برای همه یکسان بود، با گذرِ زمان تهدیدی برای مردم و غیرخودی‌ها شد. خودی‌های حکومت با بهره‌گیری از رانت‌هایی چون واکسن و توان مالی‌شان، ایمن شدند یا امکان درمان و مراقبت داشتند.
مسئله اصلی همین خودی‌بودن و غیرخودی‌بودن در دوران تمامیت‌خواهی است که هر مشکلی را سیاسی می‌کند. کرونا نیز مانند هر مسئله‌ای در نسبت با قدرت (حکومت) قرار می‌گیرد و موجب می‌شود که اعتراضات به کشتار کرونا و فلج‌سازی جامعه به یک اعتراض سیاسی تبدیل شود. حالا اینجا همه‌چیز سیاسی است.
جلوگیری از واکسیناسیون فقط بخشی از تقصیرهای حکومت است. تولید بدآگاهی و ترغیب جامعه به ازدحام در مناسبت‌های سیاسی و مذهبی و اعلام وضعیت فوق‌العاده‌ی شبانه و کاستن از ساعت فعالیت حمل‌ونقل عمومی که منجر به ازدحام غیرضرور در ساعت‌هایی از روز می‌شد، از دیگر تقصیرهاست.
کاستنِ ساعت کاری و تعطیلی‌های بی‌ضابطه موجب سردرگمی و ازدحام مردم در ادارات، بانک‌ها و مترو شده است. بسیاری از مردم با رعایت ممنوعیت‌های تردد بین‌شهری بیش از ۱۸ماه است که عزیزان و خانواده‌هایشان را ندیده‌اند و با این وضعیت تا چند سال دیگر هم نمی‌توانند در تعطیلات ببینند.
هزینه‌های بیمارستان‌ها و مراقبت‌ها با درآمد مردم سازگاری ندارد و درمان به گروه‌های خاص محدود شده است. هزینه‌ی داروها چند برابر شده است و بیمارستان‌ها هم هزینه‌های چندبرابری دریافت می‌کنند. تا همین‌جا کل هزینه‌های درمان چند برابر کل هزینه‌های واکسیناسیون سراسری شده است.
.
مردم دریافته‌اند که جان‌شان و حقوق‌شان محترم دانسته نمی‌شود و تبعیض‌های ساختاری و رانت‌های ساختاری مشکلات را تشدید و جهت‌مند می‌کند. مردم عزیزانشان را از دست می‌دهند و هیچ قدرت و امکانی برای جلوگیری از آن ندارند. برای‌همین برای آن‌ها یافتن مقصران و مجازات‌شان معنادار است.»
از رشته توییت مجید توکلی، تحلیل‌گر و زندانی سابق سیاسی
#کرونا #واکسن_کرونا
@Tavaana_TavaanaTech
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment