#قرنطینه | قسمت اول: کراوات راه راه
ابراهیم نبوی
اول فروردین است و من با صدای کلاغها یا هر چیز بیخودی دیگر که شبیه صدای کلاغهاست از خواب پا میشم. توی قرنطینه هر صدایی که از بیرون میآد شبیه قارقار کلاغهاست. منظور از قرنطینه همان محل زندگی فهیمه است. اسمش فهیمه است ولی دوستاش فیفی صداش میکنند که مثلا امروزیتر باشه. ولی فهیمه، فهیمه است هر چقدر هم فیفی صداش کنی. فیفی، یکی از همون فعالهای آنلاین که هر روز یه پست توی اینترنت میگذاره، از گربههای بیسرپرست را نجات دهید، تا صدای کلاغها. امروز صبح از تو تختخواب توی توییتر این پست رو گذاشت. «امروز، کلاغها زار زار میکنند». فیفی همین پارسال با آیدی «کامیار هستم» ازدوج کرد. دلیل این که آیدی کامیار چرا «کامیار هستم» بود، مشخص نبود، مهم بود که فکر میکرد هست، شاید یه وقتی فکر میکرد که کامیار نیست و کامی یا منوچهره، ولی الان فکر میکرد کامیاره. با فیفی توی فیسبوک آشنا شده شده بود و بعد هم توی توییتر با هم ازدواج کردند. از اینا که یه مدت عکسهای پروفایلشون دستهای در هم گره خورده با حلقههای ازدواج هست، که یعنی ما هم آره و بعد از چند ماه عکسهاشون رو دوباره تغییر میدن. از همینهایی که دوماه هر روز عکسهاشون عین مرحوم لاله و لادن به هم چسبیده است، انگار میترسن اون یکی فرار کنه. به هر حال روز سیزدهم دی ماه ساعت شش عصر بود که فهیمه یا همون فیفی خودمون فهمید که کامیار یه اکانت مخفی توی اینستاگرام به نام «من یک ایرانی هستم» داره. نمیدونم چرا کامیار اینقدر بر بودنش اصرار داره، لابد مهمه که باشه و ما هم قبول کردیم که بودنش مهمه، ولی فیفی دیگه نمیخواست توی رابطه با کامیار باشه، میگفت من تحمل دروغ ندارم، بفهم بی شعور! فیفی دو روز بعد از فهمیدن اکانت مخفی کامیار، توی تلگرام یک مسیج طولانی در حد چهار خط گذاشت و آخرش هم زد که طلاق میخوام. کامی یا کامیار هم موافقت کرد، توی سه ماه آخر با هم حرف نمیزدند، حتی همدیگه روی توی اینستاگرام یا فیسبوک فالو نمیکردند چه برسه به یه لایک. بعد به خاطر ویروس کرونا، همون که هر روز در موردش دارید میخونید، مجبور شدند توی یک خونه قرنطینه بشن. یعنی فیفی تصمیم گرفت پیش پدر و مادرش و آقا جونش باشه و کامیار هم که همیشه هست باهاش آمد. مجبور بودند جلو خانواده نقش عاشقها رو بازی کنند، خوشبختانه با رعایت فاصله و دست نزدن و یا نبوسیدن کرونایی همه چیز شد در حد «های هانی» یا یه چیز لوسی مثل اون. آقاجون یا پدربزرگ فیفی که در واقع پدر پدربزرگ فیفی است، امسال ۱۰۳ سالش شده. البته کسی روز یا محل دقیق بهدنیا آمدنش رو نمیدونه؛ حتی تو شناسنامهاش به جای عدد زدند متولد شد یا یه چیزی شبیه به اون که مامور ثبت احوال به چشم خودش دیده طرف وجود داره ولی دقیقا نمیدونسته از کی تا حالا. صبح که فیفی داشت در مورد کلاغها توییت می کرد و منم با صدای کلاغها یا یه چیزی شبیه به اون از خواب پاشدم، آقاجون فیفی اینا ساعت هفت صبح از خواب پاشده و کت و شلوار پوشید و کروات زده رفت روی مبل در پذیرایی نزدیک در خروجی نشست که یعنی من آمادهام. فیفی هم بعد از پست معروفی که چند خط بالاتر نوشتم از پلهها پایین میآد و آقا جونش رو میبینه که نشسته:
-نصف شب بخیر، کفش و کلاه کردین آقاجون؟
– میخوام برم خرید، دو ساعت دیگه مهمون میاد، هیچی نداریم، میخوام برم شیرینی بخرم.
– هیچکس نمیاد، ما همهمون قرنطینه هستیم.
– هر کی گفته قرنطینه غلط کرده، من قرنطینه نیستم. شماها خود دانید.
– اتفاقا شما از همه بیشتر قرنطینه هستید، پیرمردها و پیرزنها بیش از همه در معرض خطر هستند.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/74527